Hogere cultuur en zomerbillen sinds 1366

Oh smul! Deze week, (voor ik verderga, wegens omstandigheden waren er even geen powerballads) hebben we een klappertje van formaat in het verschiet. De inmiddels ongetwijfeld talrijke hardcore-powerballad maandag adepts hebben één van de bandleden van de deze week wellicht al gespot in het filmpje van afgelopen keer! Weten jullie het nog? De metalsterren gingen loos voor de kinderen? Ergens in het liedje zit verstopt, ene meneer Rob Halford.  Leadzanger van Judas Priest! Bij een deel van de balladfans zal deze naam niet meteen een belletje doen rinkelen, maar de Heavy Metal geschiedenis beschouwend is het lastig deze band niet als  één der belangrijksten voor de ontwikkeling van het genre te noemen.

Toen Bluesrock aan het pieken was, kwam Judas Priest op in het  Engelse (!)  Birmingham. Officieel sinds eind jaren ’60, maar het waren de  jaren ’70 waarin ze een aantal waanzinnige heavy rock platen uit brachten die stuk voor stuk het luisteren waard zijn (begin met Sad Wings of Destiny, probeer Stained Class).  Het hoogtepunt van het decennium is wellicht de liveplaat “Unleashed in the East” (vaak “Unleashed in the Studio” genoemd, omdat er dermate veel overdubs in zitten dat het geheel moeilijk ‘live’ te noemen valt),  alle hits van Priest komen voorbij, met een berg energie die je niet had verwacht tegen het einde van de seventies.  Ik zou de band tekort doen, door hier even snel door hun platen van de jaren ’80 heen te fietsen; ik zal er later op terugkomen, beloofd (maar check wel alvast  ”Screaming for Vengeance” voor een portie onvervalst gilleeeen (let wel puristen,  het is geen ballad)).  Naast Halfords genrebepalende gegil, zijn het ook gitaarduo Glen Tipton/KK Downing die letterlijk een begrip zijn geworden.

To the point: de ballad van deze week is oorpsronkelijk een liedje van Joan Baez (die een tijdje gedate heeft met ene Bob Dylan), uit 1975,  (ze speelt nog steeds, doet af en toe nog Nederland aan; moeite waard!).  Haar “Diamonds & Rust” coverde Judas Priest reeds op hun plaat “Sin After Sin” (’77), en werd indertijd een live regular. Grappig is dat Judas Priest volgens de bluesrocktraditie door de jaren heen aardig wat geslaagde (Spooky Tooth’s “Better by you, Better than me”) en minder geslaagde (Chuck Berrys “Johnny B. Goode) covers hebben opgenomen. Priest maakte van Baez’ gefingerpickte liefdeliedje in eerste instantie een uptempo heavy metal knaller. In die hoedanigheid is het nummer jarenlang gespeeld.

De versie die je vandaag voorgeschoteld krijgt is eigenlijk een terugkeer naar het (veel) meer ingetogen origineel. Subtiel kunnen we het niet noemen, maar toch… En bovendien,  Priest zou Priest niet zijn, en de powerballadmaandag zou zichzelf niet zijn als er geen lekker boemknal momentje in zou zitten. En gelukkig, Rob en zijn vrienden ketsen er een lekker meezingertje uit tegen het einde van dit liedje. Heel veel plezier!!