Powerballad Maandag VIER: Genre overstijgend goed.

Mannen met baarden in verkloven Pink Floyd shirts uit eind jaren ’60, knulletjes met patches op hun jassen die juichend de back catalogue van Metallica (de eerste vijf platen natuurlijk) eindelijk op vinyl scoren, en meisjes die shag roken en gave proto-punk shit halen. De platenbeurs! Eigenlijk is het doodgewoon boodschappen doen; vaak op zaterdag, of zondagochtend met een afgrijselijke kater. Want je moet tóch je spulletjes in huis hebben, niet?
Struinend door de steeds breder wordende paden, loop je af en toe eens naar een standje waarvan je geen idee hebt wat ze er hebben staan. Misschien vind je nog eens iets leuks. De kaartjes boven de bakken hebben soms opschriften waarvan je je afvraagt of ze wellicht uit een of andere oercultuur stammen. Namen als Krautrock, Shoegaze en AOR zullen niet bij iedereen direct een belletje doen rinkelen. Van de eerste twee weet ik ook nog niet helemaal wat het is, en van de laatste begrijp ik het al helemaal niet.
Vandaag gaan we het dus hebben over dat AOR. WTF is AOR? Damn straight. Ik weet het écht niet, maar misschien probeer ik er te veel achter te zoeken. Meest gehoord is dat het staat voor Adult Oriented Rock, of Album Oriented Rock. Lieve lezers, als iemand mij een keer concreet uit kan leggen wat dát nou impliceert ben ik ook weer iets minder verward. Is het stadionrock? Is het muziek die alleen op op plaat/cd geluisterd moet worden? Is het te ingewikkeld voor kinderen? Ik heb in elk geval geen idee. Is het misschien een statement tegen de verloedering van de rockmuziek?
Wellicht is AOR (wat het dan ook is) niet meer dan het resultaat van overijverige producer die met een kaasschaaf de rauwe randjes van de mid-70′s hard rock haalde en met een mesje de flubbers van psychedelische rock sneed om eea radiovriendelijker te maken. Misschien dat we een keer een vergelijkend warenonderzoek moeten doen. Tot dan toe hebben we denk ik te maken met het grootste enigma van de Westerse muziekgeschiedenis.
Wat het dan ook mag zijn, de band Giant zou het  paradepaardje van het genre zijn, denk ik. De Powerballad van vandaag is van hun hand en heet  ”I See you in My Dreams”, (1990)  en is een genre(wat het dan ook is)overstijgend goed liedje. Pak je vriend(in) vast, en ga lekker op een romantisch balkonnetje zitten, en laat frontman, zanger en gitarist Dan Huff je meevoeren! Pak de rode rozen, witte wijn en het maanlicht er maar bij! Veel plezier ermee, en lieve Fonkelfreunden, gefeliciteerd met 3 jaar internetplezier!