Auteur: Terwijl de winter zijn laatste stuiptrekkingen maakt alsvorens plaats te maken voor die heerlijke lente word ik toch nog enigszins bevangen door een soort van melancholisch afscheid van de donkere dagen. Die dagen die achteraf, nu het weer lekker licht is ‘s avonds, toch niet zo erg lijken. En wat is beter om deze stemming te voeden dan een fijn potje contemplatieve country-folk?
En zie daar het toeval dat mij tegemoet komt snellen! Om een of andere reden besloot ik namelijk mij afgelopen weekend te gaan wagen aan de Amerikaanse versie van Battle Royale: The Hunger Games. Het was vond ik weer eens tijd voor een uitje naar de bios en dan kun je altijd maar beter naar een film gaan die bedoeld lijkt voor het grote scherm. The Hunger Games dus, en alhoewel ik wel wat bevreesd was voor een soort van Twilight ervaring, zag ik ook dat Woody Harrelson er in zat dus hoe erg kon het allemaal zijn? Helemaal niet zo erg bleek, want het is best een geinige film, maar daarover misschien meer een andere keer.
Terug naar de country namelijk. Het blijkt namelijk dat de film vergezeld wordt door een bijzonder aardige soundtrack.
De 16 nummers zijn zelf niet te horen in de film, behalve een paar in de aftiteling. Ze zijn dan ook meer te zien als begeleiding van de film (of het boek), als een sfeerimpressie. Verschillende grote namen, zowel mainstream als, ahum, “indie”, worden bij elkaar geharkt maar verbazingwekkend genoeg is het eindresultaat een eenheid die behoorlijk goed werkt. Dit is voornamelijk de verdienste van producent T-Bone Burnett, die vaak genoemd wordt als het brein achter de muziek van O Brother Where Art Thou. Maar misschien nog wel belangrijker, hij is ook de producer van die geniale Crazy Heart soundtrack en het album van mijn held Jeff Bridges. Burnett’s regie zorgt er voor dat het geluid, ondanks dat dit een redelijk eclectische mix van stijlen is, toch steeds redelijk “hetzelfde” klinkt: de plaat is echt één geheel die van begin tot eind goed te luisteren is.
Wat er precies te horen is moet iedereen zelf maar even hier bekijken, of nog beter, ga het gewoon meteen even luisteren op Spotify (link). Ik wil er verder nog wel over kwijt dat ik stomverbaasd was dat uitgerekend Maroon 5 en Taylor Swift verdomd fijne nummers neerzetten (guilty pleasures of oprecht goede muziek?) en dat ondanks dat Skinny Love reeds is platgedraaid Birdy me met haar Just a Game toch weer kippenvel weet te geven (wat een stem!). En verder zijn op zichzelf vervelende nummers, zoals The Ruler and the Killer van Kid Cudi, in de context van de andere nummers met folky banjo’s juist een middel om de thematiek van de dystopische toekomst te benadrukken.
En juist dit thema wat er zo duidelijk doorheen schemert is voor mij zo aantrekkelijk. Als ik mijn ogen sluit zie ik niet zozeer the Hunger Games, maar ik eerder Firefly of Fallout: New Vegas of een andere post-apocalyptische setting. Niet echt voer voor contemplatie wellicht, maar so what, stop er nog een lekkere dosis voorjaarszon bij en je maakt van mij een gelukkig man!