Herontdekking: Yello

Toen ik nog een klein Pimpje was, rond 1994 dus zeg tien jaar oud, snuffelde ik wel eens door mijn vader zijn cd collectie. Een collectie vol gekke electronische muziek als Underworld, Kraftwerk, Tricky en Massive Attack. Artiesten waar ik nog veel naar luister. Onlangs herinnerde ik me opeens weer zo’n cd die ik toen wel eens vol onbegrip aanzette: Zebra van de gekke Zwitserse electronica-band Yello.

Nieuwschierig naar mijn smaak van zeventien jaar geleden die plaat dus maar weer eens binnengehaald, en wat blijkt? Het is echt geweldig. Na wat rondneuzen op het internet kwam ik er tot mijn grote vreugde achter dat Yello nog steeds bezig is, en hoe!
Nu is het fraaie aan deze groep dat ze al jaren met de exentrieke multimiljonair/industriele magnaat/professioneel pokerspeler/conceptueel kunstenaar/waanzinnige held Dieter Meier samenwerken. En het feit dat deze man inmiddels de zestig gepasseerd is mag de pret absoluut niet drukken, in tegendeel! In hun latere werk laat Yello zien dat een klassieke stijl absoluut prima samen kan gaan met electronische muziek. Wat is dit verschrikkelijk geniaal. Kijk zelf maar: