Ooit was er eens een computerspel dat wel goed was. Fallout, heette dat computerspel. De speler werd losgelaten in een grote post apocalyptische wereld die qua design en vibe het midden hield tussen westerns en jaren 50 science fiction pulp. Prostitutie, racisme, moordlustige bendes, enge mutanten, alles wat je na een fijne apocalypse kan verwachten zat er in. Daarnaast was het het eerste spel dat ik speelde waar je echt de vrijheid had om te doen waar je zin in had, en waar alles wat je deed ook nog grote consequenties had. De soundtrack van Mark Morgan was daarbij ook werkelijk legendarisch. Recentelijk kwamen de jongens van Bethesda de boel verneuken met Fallout 3, maar uiteindelijk gaat er niks boven het originele spel. Opa vertelt.

De originele Fallout was eigenlijk een soort spirituele opvolger van het spel Wasteland, uitgegeven in 1988 en één van de 25 meest invloedrijke videogames in de geschiedenis, aldus IGN. De makers van Fallout hadden het plan om een direct vervolg te maken, maar kregen de rechten niet.

De originele Fallout. Word helemaal warm van binnen.

MAAR NU! Het originele team van Fallout én Wasteland (en dus ook Baldurs Gate, Planescape Torment etc.) heeft een Kickstarter project opgezet om nu toch eindelijk dat directe vervolg op Wasteland te kunnen maken. En ze hebben al meer dan 1,5 miljoen dollar binnen! Alle oude rotten doen mee en Mark Morgan zal de muziek verzorgen.
Dit is echt heel goed nieuws voor alle fans van (post apocalyptische) RPG’s of gewoon kneitergoede games in het algemeen. Door dit project via private wijze te financieren, is het team niet afhankelijk van laffe uitgevers die altijd alles verpesten omdat ze geen risico’s durven te nemen en alleen voor het winstoogmerk gaan. Kortom, volledige artistieke vrijheid fuck yeah.

Werkelijk geniaal filmpje, dat even heel pijnlijk duidelijk maakt hoe kut de gamesindustrie is op het moment.

Wasteland 2 gaat er dus sowieso komen, maar hoe meer geld, hoe meer tijd en middelen het team heeft om het spel nog beter te maken. Dus als jij je ook vaak met pijn en ellende door de eenheidsworst waar veel hedendaagse games uit bestaan worstelt en in het verleden hebt genoten van Fallout en andere Black Isle of Troika games, kan ik je heel erg aanraden even vijftien dollar bij te dragen. Je krijgt er een drm-vrije download van het spel voor terug (wat uiteindelijk waarschijnlijk voor full price over de toonbank gaat) en je laat zien dat er nog steeds een grote behoefte is aan gewaagde games waar verhaal en sfeer belangrijker zijn dan shiny graphics en hersenloos spektakel. Bovendien voelt het gewoon echt onwijs goed om te weten dat je als consument direct hebt bijgedragen aan de realisatie van een game. Go Kickstarter!

Ik denk dat ik nog nooit in m’n leven zo’n zin heb gehad in een game als in Wasteland 2. KAN WEL JANKE!

Dear Esther is een nieuwe game verkrijgbaar op Steam. Of nou ja, game… Dear Esther maakt (net als the Path wat ik hier al eerder reviewde) weer eens pijnlijk duidelijk wat een infantiele term gaming wel niet is. Veel te gamen valt er namelijk niet; lopen en rondkijken is het enige wat je mag en kunt.

Dear Esther is dan ook eerder een ervaring dan een traditionele game. En vooral een titel waar, net als bij een goed kunstwerk, de twee kampen extreem verdeeld zullen zijn. Veel mensen zullen de acht euro die Dear Esther kost absoluut weggegooid geld vinden of het spel wegzetten als pretentieuze bullshit. Daar is niks mis mee, maar ik heb een ervaring meegemaakt die ik niet snel zal vergeten.

Het hele spel speelt zich af op een guur en verlaten eiland, waar je als speler doorheen loopt. Tijdens het wandelen en rondkijken (want het ziet er allemaal echt ontzettend mooi uit) wordt je naast de fenomenale soundtrack af en toe beloond met een stuk buitengewoon cryptische narratief, voorgelezen uit brieven aan Esther. Wat er precies aan de hand is wordt nooit duidelijk, maar aan het einde van de trip heb je genoeg informatie verzameld om in je hoofd het verhaal compleet te maken.

En dat is het mooie; voor de mensen die hier ontvankelijk voor zijn zal het verhaal bij iedereen verschillend zijn. De makers geven je fantasie precies genoeg informatie om op hol te slaan, maar de conclusie die je uiteindelijk trekt is voor iedereen anders. Er is geen ‘goed’ antwoord. Wie je bent, wie Esther is en wat er nou precies is gebeurd wordt nooit duidelijk, maar dat maakt het voor mij alleen maar meer aantrekkelijk.

De ervaring die Dear Esther je geeft is dan ook het belangrijkste, en dit is iets wat je je wel goed moet beseffen mocht je de uitdaging aan willen gaan. Speel het spel ‘s avonds. Zet het geluid hard en je telefoon uit. Pak een goed glas whiskey of een kop thee en ga er voor. Lang is het spel zeker niet; meer dan anderhalf uur ben je niet bezig. Gun het jezelf dus om er goed voor te gaan zitten en er in één ruk doorheen te lopen.

Als je per se flitsende actie of ingewikkelde puzzels nodig hebt kun je dit spel beter links laten liggen. Maar als je, net als ik, van mening bent dat een prachtig weergegeven introspectieve tocht best acht euro waard is kan ik je van harte en met lichte dwang aanbevelen dit spel uit te proberen. Al is het alleen maar omdat het zo’n belangrijk tegenwicht biedt in het huidige klimaat waar games steeds dommer en makkelijker lijken te worden.

Tot een jaar geleden hebben jullie kunnen genieten van mijn stoere verhalen als soldaat Chuck. Na al die woeste avonturen werd ik sergeant Chuck. Als sergeant Chuck werd mijn leven heel anders. Eigenlijk in de verhalende vorm helemaal niet meer noemenswaardig. Jullie grote actieheld sergeant Chuck volgt momenteel namelijk de opleiding voor verpleegkunde op de korporaal van Oudheusden kazerne. Het dichtste wat we daar bij actie komen is als we langs een groepje manschappen lopen die Combat Life Support aan het oefenen zijn, en het stoerste wat wij op militair gebied doen is gedag zeggen tegen onze collega’s van het Korps Commando Troepen.

Dus, nu dat het helemaal niet interessant meer is, wil ik jullie niet langer mijn gezicht onthouden. Hier is waar jullie al lang niet meer op wachtten:

Een foto van mij

Deze foto is afgelopen maandag genomen toen we een dag vol gezelligheid hadden georganiseerd voor een stel verstandelijk beperkten. Dit voertuig (YPR) hadden we, ter vermaak van hun, te leen om lekker mee te crossen, maar we vonden het zelf natuurlijk ook prachtig

Op Fonkelhorse is voor sergeant Chuck een nieuwe tijd aangekomen, maar wat dat moge zijn staat nog niet vast. Als jullie, trouwe lezers en fans, voorkeuren hebben, zal ik dat zeker ter overweging nemen. Enige suggesties zijn:

- verhalen van de stages (de eerstvolgende wordt Psychiatrie)

- verhalen van onze lessen en vakken (we hebben nu kraamverzorging)

- verhalen van de soap die het leven op de kazerne is en hoe wij ons daar vermaken

- poëtische uitingen (sergeant Chuck heeft net een nieuw vriendinnetje)

- overdenkingen des levens

- omschrijvingen van het eten van onze defensiecateraar (boeiender dan je zou denken)

- niets

- korte verhalen

Liefs,

Chuck

Geachte Wilders en kornuiten.

Onlangs had ik ‘s avonds ontzettend veel trek in een lekker biertje. Een gevoel dat jullie wellicht niet onbekend is. Helaas zit ik momenteel wat krap bij kas omdat ik én student ben én een Linkse Hobby beoefen. Ik hoor dus eigenlijk bij de groep mensen die volgens het huidige kabinet geen recht op geld hebben.

Wat te doen? Mijn dorst was groot, mijn bankrekening was klein. En opeens wist ik het! Verdomd! Die Polen!

Snel ging ik dus naar een kleine Turkse supermarkt, je weet wel, zo een van Moslims maar waar ze wel alcohol en varken verkopen (maar integreren, ho maar!). Onze Poolse buren hebben namelijk enkele vrij kwalitatief hoogwaardige bieren meegenomen uit hun land. Goedkoop en lekker. Deze bieren zijn dus onder andere verkrijgbaar bij de vele kleinere (allochtone) supermarktjes die mijn wijk rijk is. Ik ging dit keer voor Lech. Soms neem ik ook wel Tyskie of Zubr. Ik kan het Daniël van der Stoep en Hero Brinkman van harte aanraden ze eens te proberen.

Binnen niet al te lange tijd zat ik weer met mijn neus in de studieboeken, wat een stuk aangenamer was met zo’n heerlijk en goedkoop biertje er bij. Toch mooi, die multiculturele samenleving.

Met hartelijke groet,

Fonkelpimp

P.S:
Laatst zag ik een grote, kale en slechtgeklede kerel onverstaanbaar mompelend tegen een gevel urineren. Ik dacht meteen: Ha! Een Pool! Snel, melden die overlast! Bleek het Eric Lucassen te zijn. Het kan verkeren.

Heb jij ook iets met Polen. Geef het dan snel door aan de PVV, die doen er iets mee!
http://meldpuntmiddenenoosteuropeanen.nl/

Internationaal…
…wordt 2012 waarschijnlijk een jaar van pappen en nat houden. Voor vier van de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad (China, Rusland, Frankrijk en de VS) staan er verkiezingen en machtstransities op stapel dus de machtshebbers van die landen zullen voornamelijk bezig zijn met interne politiek en niet wat minder tijd hebben voor de rest van de wereld. Dit is jammer want de 20+ klimaattop in Rio komt eraan en het is broodnodig dat er een evaluatie komt van de afgelopen klimaattop en een uitgewerkt plan over hoe het nu verder moet met Moeder Natuur. Daarnaast moeten de gemaakte afspraken omtrent de eurocrisis van afgelopen jaar bestendigt worden om zo de fundamenten te leggen om een dreigende nieuwe crisis te vermijden. Maar het zal er niet van komen tot alle politieke transities voltooid zijn, wat het vertrouwen in met name de Euro geen goed zal doen. Natuurlijk zullen alle ogen gericht zijn op de Verenigde Staten maar maak je niet te sappel: noch president Obama noch de Republikeinen zijn bij machte om nog wereldschokkende wetgeving of andere beslissingen door te voeren, zo vast zitten ze in hun partijpolitieke strijd. Het is heel goed mogelijk dat, hoewel de teleurstelling over Obama groot is, hij wel opnieuw herkozen gaat worden omdat eventuele Republikeinse tegenkandidaten nog minder inspirerend zijn. Interessanter is het dan ook om de ontwikkelingen in Rusland te volgen waar massademonstraties zelfs de krachtige arm van Putin teveel lijken te worden. Zou hij zijn hand toch overspeeld hebben tijdens de afgelopen verkiezingen? En kunnen de Russen hun woede en teleurstelling kanaliseren en een daadwerkelijke politieke verandering bewerkstelligen? In ieder geval zullen Putin en zijn kliek toch in moeten binden, het ziet er niet naar uit dat het loslaten van een aantal knokploegen en het doodschieten van een paar mensenactivisten dit keer afdoende zal zijn om de rust te doen wederkeren. Ook zal het erop of eronder zijn voor de Occupy beweging. De beweging heeft laten zien dat veel mensen het eens zijn met de roep om, met name economische, verandering maar het is goed mogelijk dat Occupy ten onder zal gaan aan haar eigen succes. De beweging is gebaat bij eenheid en een duidelijke boodschap naar de buitenwereld toe. Het is prachtig om iedereen zijn stem te gunnen maar op termijn zal er toch dat stukje broodnodige hiërarchische structuur moeten worden ontwikkeld om door te kunnen pakken. Ook zullen we zien of de ontwikkelingen in de Arabische wereld inderdaad een lente zijn of eerder een voorbode van een lange ijzige winter. Kadhafi is dood maar de strijd is nog niet gestreden in Libië. De vraag is of de diverse warlords en clans genoeg in toom te houden zullen zijn door de overgangsregering. Ook in het Midden-Oosten loopt de spanning verder op. De huidige instabiele situatie in veel landen zet de verhoudingen tussen landen onderling op scherp en het is mogelijk dat dit zich uit in een harde confrontatie, met name tussen Iran en Israël. Ook doet dit alles de anti-piraterijmissie in Somalië geen goed. Nu al zijn de piraten hun actieradius aan het uitbreiden tot en met de Maldiven en er zijn copycats gesignaleerd rond het Panama-kanaal en voor de kust van West-Afrika. Het is belangrijk dat de internationale gemeenschap blijft focussen op dit probleem en niet opeens alle aandacht gaat schenken aan een dreigende crisis in het Midden-Oosten of Noord-Afrika. Ook heeft Noord-Korea een nieuwe leider die dit jaar hard aan de bak zal moeten om de Eeuwige Dynastie ook daadwerkelijk eeuwig te laten voortduren. Het zou kunnen dat gebeurtenissen in 2012 wel eens wat roet in het eten kunnen gooien…

Nationaal…
…gaan we de gevolgen van de wereldwijde financiële malaise zo langzamerhand wel voelen. Dit zal zich dan vooral uiten in de hysterische bezuinigingen die nu toch echt doorgevoerd gaan worden. Met name studenten, militairen en kunstenaars krijgen het goed voor hun kiezen. Het zit er niet in dat dat verder hele grote politiek consequenties gaat hebben, het kabinet Rutte 1 zit relatief stevig in het zadel en het lijkt erop dat Geert Wilders nog een jaartje wacht voor hij politieke munt gaat slaan uit de maatschappelijke onvrede. Wilders zal sowieso de ontwikkelingen in Frankrijk op de voet volgen, waar zijn collega Marine Le Pen die het van haar vader geërfde Front National nieuw leven in heeft geblazen en een gedegen kans maakt op een serieuze gooi naar het presidentschap. Wel zal het CDA nog blijven worstelen met haar twee dissidenten maar zowel Ferrier als Koppejan hebben afdoende bewezen hun persoonlijke politieke carrière niet op te willen offeren voor het hogere doel. Zij zullen hoogstens van zich laten horen als ze weer eens wat media-aandacht nodig hebben. Occupy-Nederland zal het naar alle waarschijnlijkheid niet lang meer maken. De beweging is te klein en te versplinterd om op een goede manier het grote publiek voor zich te winnen, dat nog lang niet overtuigd is van de goede bedoelingen van de beweging. Dit komt met name omdat Occupy-Nederland zich niet los kan maken van haar connecties met de anarchistische beweging. Daarnaast zal burgemeester van der Laan vaart maken met de ontruiming van het Beursplein en dat zal het einde betekenen van Occupy Amsterdam, de rest zal snel volgen. De enige kans die er nog is om een vuist te maken is om alle bewegingen samen te trekken in Den Haag en het malieveld en andere plekken te bezetten maar de kans dat de ME dan losgelaten wordt is helaas te groot. Nederland is duidelijk nog niet klaar voor dit soort acties. Waar Nederland ook niet klaar voor was, en wat natuurlijk toch doorgedrukt is, is de politiemissie in Kunduz, Afghanistan waar we druk bezig zijn met het opleiden van lokale politieagenten. In 2012 zullen we zien wat die opleiding nou in de praktijk voorstelt en of we weer wat van onze internationale street-cred terug hebben veroverd na de beschamende aftocht uit Uruzgan.

Fonkelhorse…
…pakt in tegenstelling tot onze politieke elite wel door! 2011 was een jaar waarin jullie favoriete site erg aan bezinning toe was en bij tijd en wijle was het aanbod minimaal. Gelukkig is in december Le Brusee met zijn wekelijkse column Power-Ballad Maandag toegetreden tot de rangen der Fonkelschrijvers. Met deze muzikale bijdrage is de toon voor 2012 goed gezet! Ook het daverende succes van Intellectuele Ontmoetingen smaakt naar meer en er worden plannen gemaakt voor een volgende aflevering. Wisten jullie trouwens dat Fonkelhorse alweer drie jaar bestaat? Het zou zo maar kunnen dat we dat gaan vieren met de eerste Fonkelparty. Hou je agenda bij de hand voor een mogelijke datum voor dit festijn! Gloednieuw is de maandelijkse column Stijl, Klasse en Goede Smaak die deze maand gelanceerd wordt. Gebaseerd op de site artofmanliness.com willen we inhoudelijke tips en tricks aanbieden die specifiek gericht zijn op de Nederlandse man. Natuurlijk gaan we ook verder met het aanbieden van alle zin, onzin en briljante waanzin die jullie al van ons gewend zijn!

De naderende Apocalypse…
…is dus samen met Fonkelhorse het enige wat nog een beetje sjeu kan geven aan wat naar alle waarschijnlijkheid een jaar van doormodderen en afwachten wordt. Wij zijn in ieder geval al hard bezig met de voorbereidingen voor het naderende einde in de vorm van maandelijkse etentjes, het samenstellen van bug-out bags en ruzie maken over of het nou handiger is om tijdens Armageddon met de fiets te reizen of toch maar een tank te stelen. Ongetwijfeld zullen we onze bevindingen nog wel met jullie delen op de Horse! Tot die tijd: blijf fonkelen!

Hopsakeeje! Vanaf nu krijg je, op de sowieso al meest ondergewaardeerde dag van de week, een fijne powerballad op je boterham! In het tijdperk van kleine meisjes achter grote piano’s, kleine liedjes zingend over gebroken vleugels, en knappe knullen met akoestische gitaren zachtjes kwelend onder het motto ‘ik heb slechts mijn gitaar’, trekken we de deksel van een naar haarlak, cheap beer en benzine riekende beerput/goudmijn.
Elke week pakken we een paar minuutjes om de wat mij betreft ultieme compositievorm onder de loep te nemen: De Powerballad. Listzs symfonische gedichten zijn er niets bij.  Waarom gaaf? Eerst even luisteren!

We starten met de Philly based bad boys van Cinderella.  Hun “Nobody’s Fool” (van de all-killer-no-filler Elpee “Night Songs”) uit 1986 is een klassiekertje waar menig getoupeerde hard rocker een traantje om zal hebben gelaten.  De belangrijke ingrediënten zijn allemaal aanwezig: zeer vindingrijke arpeggio’s om de coupletten de begeleiden, de spanning die langzaam opgebouwd word, zanger Tom Keifer die ons laat weten dat hij geen sukkeltje is en dan BAMMERDEBAM!! knalt het refrein erin! Als de zon die opkomt,  een krachtige regenbui in de zomer,  het winnende doelpunt, je voelt je verfrist en herboren:  het refrein van de powerballad is een cathartische ervaring die zijn weerga niet kent. Bovendien zitten er dames in de clip met een klok op hun hoofd.  Enjoy, en tot de volgende ballad! Er is nog veel meer moois!

Takeo Ischi werd in 1947 geboren te Japan en raakte natuurlijk al snel volledig in de ban van jodelaar Franzl Lang. ‘Dat wil ik ook kunnen!’ riep Takeo. Of eigenlijk ‘私ができること!’. Zodoende leerde deze pientere Aziaat zichzelf het jodelen aan en vertrok naar Oostenrijk om daar zijn grote held Franzl te ontmoeten. En niet zonder succes! Hij werd al snel een grote hit en raakte door het hele land bekend als ‘jodelnder Japaner’. En terecht dat ze hem zo noemen, want dat is hij ook! Nee, met het opmerkingsvermogen van die Oostenrijkers is niks mis hoor! Gelukkig maar, want een wereld zonder Takeo Ischi kan ik me niet meer voorstellen. Jullie wel?

HOERA! De sympathieke webstore Freshcotton bestaat in januari al weer tien jaar en als we eens kijken wat een gigantische groei deze bazen hebben doorgemaakt is dat ook niet meer dan terecht. Gefeliciteerd gasten! Speciaal voor jullie dit plaatje van cavia’s dat ik op het internet vond toen ik op ‘Hoera Tien Jaar’ zocht.

En laat ik meteen ook even van de gelegenheid gebruik maken om onze zeergewaardeerde lezers de Freshcotton wintercollectie van dit jaar te presenteren. Want die is gewoon weer helemaal dik in orde!

Het lookbook is geschoten in één van de oudste cafe’s van Amsterdam. Cafe Slijterij Oosterling. De lage bar, de toog en de stellingen stammen uit de VOC-tijd.
De merken die de modellen dragen zijn: Wood Wood, Penfield, Suit, LibertineLibertine, Abington, Velour, KnowledgeCotton Apparel, Gant Rugger, Folk, Dr. Martens, Pendelton en Clarks.

Intellectuele Ontmoetingen is een praatprogramma dat belangrijke maatschappelijke kwesties genadeloos aan de kaak stelt. In deze eerste aflevering spreekt gastheer Vissermans Vriend met de Vrije Jongen over een droevige bijwerking van het Feminisme: de Emotionele Crisis.

Heb jij ook een mening of onderwerp? Stuur dan gerust een mailtje en wie weet mag jij gezellig aanschuiven bij gastheer Vissermans Vriend!

We beginnen in deze megapost even met de rete-vette exposities die je rustig kunt bekijken voordat het muziekgeweld losbarst. Namelijk the Nature of Future en New Arrivals.

the Nature of Future vindt plaats in Creatief Warenhuis Hoop en heeft alles te maken met de relatie tussen Natuur, Mens en Techniek. Je ziet er een gemengde collectie van fotografie, lichtkunst, installaties en locatiegebonden werken van kunstenaars als Julius Stahl, Nils Völker, Lorraine Haye en vele anderen. Absoluut de moeite van het checken waard.

Zo ook New Arrivals in het Magazijn. Vijf verse kunstenaars presenteren hier recente werken en die zijn zeker niet voor de poes. Extra aandacht gaat naar Xandra van der Eijk’s installatie ‘Momentum’ omdat zij vorig jaar afstudeerde bij mijn opleiding met een schitterend werk wat je gewoon echt even moet gaan zien.

Over mijn opleiding gesproken: de head honcho van ArtScience, Joost Rekveld, geeft in Zeebelt een lezing over de rol van nieuwe media en ArtScience binnen het Haagse culturele klimaat. Dus als je wil weten waar ik zoal mee bezig ben in het dagelijks leven behalve vervelend doen op internet zou je daar naar kunnen luisteren en het een en ander opsteken over dingen.

Weet je wat ook echt heel leuk is? Red Light Radio komt z’n geniale ding doen in de Foyer van de Kerk, zowel vrijdag als zaterdag van van 22.30 tot 01.30. Voor mensen die Red Light Radio niet kennen: deze bazen hebben midden op de wallen in een oud peeskamertje een radiostation opgestart waar alles kan en mag. Van hiphop tot noise, van electro tot black metal. Grote Nederlanders als Pepijn Lanen komen er graag een setje draaien. Het loont dus zeker om af en toe even in de foyer van de Kerk te gaan chillen.

Er zijn natuurlijk nog veel meer schitterende dingen te beleven, dus kijk zeker even in het programmaboekje. Staat gewoon hier online. Hoppa.