tsja de maandag is dan wel voorbij maar die dinsdag die is ook niet voor de poes. Het mag dan een beetje langzaam gaan op de Hawse dezer dagen, maar er zitten wel zeker dingen in de pijplijn, rest assured! Ondertussen zullen verantwoordelijkheden worden  ontweken op het interweb, zoals toen ik vrolijk een 90s dance playlist aanklikte op Utjoep. Het speelde rustig een aantal klassiekers af, tot ik opeens dacht: wat een fijn nummertje is dit, dit ken ik niet. Het was DADALIFE, met dittum:

Hoe gaaf is dat?! Lekker gek met een Bananenman in een supermarkt en een grote Aap joh. Dus verderklikken, want dit is het internet.

Ah kijk; ze zijn al lang en breed beroemd, dus voor de elite muziek gekkies zal het vast niet zo interessant zijn, maar ik zal ze toch even naar voren schuiven op de horse vanwege:

Ontwikkeld voor Vettige Beats – iets dat Fpimp wel zal bekoren. Ook wel mooi is hun filosofie,

About Dada Life

We are Dada Life.

Destroy dance music and have fun. Dont look back in the past. Always go forward. Dont think too much. Always follow the money.

Do the Dada.

Toen ik nog een klein Pimpje was, rond 1994 dus zeg tien jaar oud, snuffelde ik wel eens door mijn vader zijn cd collectie. Een collectie vol gekke electronische muziek als Underworld, Kraftwerk, Tricky en Massive Attack. Artiesten waar ik nog veel naar luister. Onlangs herinnerde ik me opeens weer zo’n cd die ik toen wel eens vol onbegrip aanzette: Zebra van de gekke Zwitserse electronica-band Yello.

Nieuwschierig naar mijn smaak van zeventien jaar geleden die plaat dus maar weer eens binnengehaald, en wat blijkt? Het is echt geweldig. Na wat rondneuzen op het internet kwam ik er tot mijn grote vreugde achter dat Yello nog steeds bezig is, en hoe!
Nu is het fraaie aan deze groep dat ze al jaren met de exentrieke multimiljonair/industriele magnaat/professioneel pokerspeler/conceptueel kunstenaar/waanzinnige held Dieter Meier samenwerken. En het feit dat deze man inmiddels de zestig gepasseerd is mag de pret absoluut niet drukken, in tegendeel! In hun latere werk laat Yello zien dat een klassieke stijl absoluut prima samen kan gaan met electronische muziek. Wat is dit verschrikkelijk geniaal. Kijk zelf maar:

En zie daar het toeval dat mij tegemoet komt snellen! Om een of andere reden besloot ik namelijk mij afgelopen weekend te gaan wagen aan de Amerikaanse versie van Battle Royale: The Hunger Games. Het was vond ik weer eens tijd voor een uitje naar de bios en dan kun je altijd maar beter naar een film gaan die bedoeld lijkt voor het grote scherm. The Hunger Games dus, en alhoewel ik wel wat bevreesd was voor een soort van Twilight ervaring, zag ik ook dat Woody Harrelson er in zat dus hoe erg kon het allemaal zijn? Helemaal niet zo erg bleek, want het is best een geinige film, maar daarover misschien meer een andere keer.

Terug naar de country namelijk. Het blijkt namelijk dat de film vergezeld wordt door een bijzonder aardige soundtrack.

De 16 nummers zijn zelf niet te horen in de film, behalve een paar in de aftiteling. Ze zijn dan ook meer te zien als begeleiding van de film (of het boek), als een sfeerimpressie. Verschillende grote namen, zowel mainstream als, ahum, “indie”, worden bij elkaar geharkt maar verbazingwekkend genoeg is het eindresultaat een eenheid die behoorlijk goed werkt. Dit is voornamelijk de verdienste van producent T-Bone Burnett, die vaak genoemd wordt als het brein achter de muziek van O Brother Where Art Thou. Maar misschien nog wel belangrijker, hij is ook de producer van die geniale Crazy Heart soundtrack en het album van mijn held Jeff Bridges. Burnett’s regie zorgt er voor dat het geluid, ondanks dat dit een redelijk eclectische mix van stijlen is, toch steeds redelijk “hetzelfde” klinkt: de plaat is echt één geheel die van begin tot eind goed te luisteren is.

Wat er precies te horen is moet iedereen zelf maar even hier bekijken, of nog beter, ga het gewoon meteen even luisteren op Spotify (link). Ik wil er verder nog wel over kwijt dat ik stomverbaasd was dat uitgerekend Maroon 5 en Taylor Swift verdomd fijne nummers neerzetten (guilty pleasures of oprecht goede muziek?) en dat ondanks dat Skinny Love reeds is platgedraaid Birdy me met haar Just a Game toch weer kippenvel weet te geven (wat een stem!). En verder zijn op zichzelf vervelende nummers, zoals The Ruler and the Killer van Kid Cudi, in de context van de andere nummers met folky banjo’s juist een middel om de thematiek van de dystopische toekomst te benadrukken.

En juist dit thema wat er zo duidelijk doorheen schemert is voor mij zo aantrekkelijk. Als ik mijn ogen sluit zie ik niet zozeer the Hunger Games, maar ik eerder Firefly of Fallout: New Vegas of een andere post-apocalyptische setting. Niet echt voer voor contemplatie wellicht, maar so what, stop er nog een lekkere dosis voorjaarszon bij en je maakt van mij een gelukkig man!

WAT DE FUCK GEBEURT HIER ALLEMAAL?!?!

Mijn persoonlijke helden van Schlachthofbronx hebben voor PTWSchool een mix van een half uur opgenomen. Live in hun studio. MET VIDEO! Dit is echt een van de beste filmpjes ooit, want het is net alsof deze bazen bij jou in de huiskamer staan te draaien. Bovendien kan ik lekker op hun vingers kijken. Vet handig en gezellig!

Oh God ja! Droger en minimaler ga je het niet krijgen. Ik word hier echt dolgelukkig van.
De hele EP download je hier legaal gratis omdat Mad Decent bazen zijn die het snappen.

Mannen met baarden in verkloven Pink Floyd shirts uit eind jaren ’60, knulletjes met patches op hun jassen die juichend de back catalogue van Metallica (de eerste vijf platen natuurlijk) eindelijk op vinyl scoren, en meisjes die shag roken en gave proto-punk shit halen. De platenbeurs! Eigenlijk is het doodgewoon boodschappen doen; vaak op zaterdag, of zondagochtend met een afgrijselijke kater. Want je moet tóch je spulletjes in huis hebben, niet?
Struinend door de steeds breder wordende paden, loop je af en toe eens naar een standje waarvan je geen idee hebt wat ze er hebben staan. Misschien vind je nog eens iets leuks. De kaartjes boven de bakken hebben soms opschriften waarvan je je afvraagt of ze wellicht uit een of andere oercultuur stammen. Namen als Krautrock, Shoegaze en AOR zullen niet bij iedereen direct een belletje doen rinkelen. Van de eerste twee weet ik ook nog niet helemaal wat het is, en van de laatste begrijp ik het al helemaal niet.
Vandaag gaan we het dus hebben over dat AOR. WTF is AOR? Damn straight. Ik weet het écht niet, maar misschien probeer ik er te veel achter te zoeken. Meest gehoord is dat het staat voor Adult Oriented Rock, of Album Oriented Rock. Lieve lezers, als iemand mij een keer concreet uit kan leggen wat dát nou impliceert ben ik ook weer iets minder verward. Is het stadionrock? Is het muziek die alleen op op plaat/cd geluisterd moet worden? Is het te ingewikkeld voor kinderen? Ik heb in elk geval geen idee. Is het misschien een statement tegen de verloedering van de rockmuziek?
Wellicht is AOR (wat het dan ook is) niet meer dan het resultaat van overijverige producer die met een kaasschaaf de rauwe randjes van de mid-70′s hard rock haalde en met een mesje de flubbers van psychedelische rock sneed om eea radiovriendelijker te maken. Misschien dat we een keer een vergelijkend warenonderzoek moeten doen. Tot dan toe hebben we denk ik te maken met het grootste enigma van de Westerse muziekgeschiedenis.
Wat het dan ook mag zijn, de band Giant zou het  paradepaardje van het genre zijn, denk ik. De Powerballad van vandaag is van hun hand en heet  ”I See you in My Dreams”, (1990)  en is een genre(wat het dan ook is)overstijgend goed liedje. Pak je vriend(in) vast, en ga lekker op een romantisch balkonnetje zitten, en laat frontman, zanger en gitarist Dan Huff je meevoeren! Pak de rode rozen, witte wijn en het maanlicht er maar bij! Veel plezier ermee, en lieve Fonkelfreunden, gefeliciteerd met 3 jaar internetplezier!

Oh smul! Deze week, (voor ik verderga, wegens omstandigheden waren er even geen powerballads) hebben we een klappertje van formaat in het verschiet. De inmiddels ongetwijfeld talrijke hardcore-powerballad maandag adepts hebben één van de bandleden van de deze week wellicht al gespot in het filmpje van afgelopen keer! Weten jullie het nog? De metalsterren gingen loos voor de kinderen? Ergens in het liedje zit verstopt, ene meneer Rob Halford.  Leadzanger van Judas Priest! Bij een deel van de balladfans zal deze naam niet meteen een belletje doen rinkelen, maar de Heavy Metal geschiedenis beschouwend is het lastig deze band niet als  één der belangrijksten voor de ontwikkeling van het genre te noemen.

Toen Bluesrock aan het pieken was, kwam Judas Priest op in het  Engelse (!)  Birmingham. Officieel sinds eind jaren ’60, maar het waren de  jaren ’70 waarin ze een aantal waanzinnige heavy rock platen uit brachten die stuk voor stuk het luisteren waard zijn (begin met Sad Wings of Destiny, probeer Stained Class).  Het hoogtepunt van het decennium is wellicht de liveplaat “Unleashed in the East” (vaak “Unleashed in the Studio” genoemd, omdat er dermate veel overdubs in zitten dat het geheel moeilijk ‘live’ te noemen valt),  alle hits van Priest komen voorbij, met een berg energie die je niet had verwacht tegen het einde van de seventies.  Ik zou de band tekort doen, door hier even snel door hun platen van de jaren ’80 heen te fietsen; ik zal er later op terugkomen, beloofd (maar check wel alvast  ”Screaming for Vengeance” voor een portie onvervalst gilleeeen (let wel puristen,  het is geen ballad)).  Naast Halfords genrebepalende gegil, zijn het ook gitaarduo Glen Tipton/KK Downing die letterlijk een begrip zijn geworden.

To the point: de ballad van deze week is oorpsronkelijk een liedje van Joan Baez (die een tijdje gedate heeft met ene Bob Dylan), uit 1975,  (ze speelt nog steeds, doet af en toe nog Nederland aan; moeite waard!).  Haar “Diamonds & Rust” coverde Judas Priest reeds op hun plaat “Sin After Sin” (’77), en werd indertijd een live regular. Grappig is dat Judas Priest volgens de bluesrocktraditie door de jaren heen aardig wat geslaagde (Spooky Tooth’s “Better by you, Better than me”) en minder geslaagde (Chuck Berrys “Johnny B. Goode) covers hebben opgenomen. Priest maakte van Baez’ gefingerpickte liefdeliedje in eerste instantie een uptempo heavy metal knaller. In die hoedanigheid is het nummer jarenlang gespeeld.

De versie die je vandaag voorgeschoteld krijgt is eigenlijk een terugkeer naar het (veel) meer ingetogen origineel. Subtiel kunnen we het niet noemen, maar toch… En bovendien,  Priest zou Priest niet zijn, en de powerballadmaandag zou zichzelf niet zijn als er geen lekker boemknal momentje in zou zitten. En gelukkig, Rob en zijn vrienden ketsen er een lekker meezingertje uit tegen het einde van dit liedje. Heel veel plezier!!

Anwyay, ouder worden dus, de dingen die voorbij gaan en er niet meer zijn. Het overkwam opeens ook het kwintet uit London, en daar moesten ze wat over schrijven op hun derde album, zo lijkt het. Alles begint wat rustig, met een intronummer, gelijknamig aan het album, wat dan nice’n'easy overgaat in de eerste track Child. Sowieso beginnen de meeste nummers zelf ook behoorlijk rustig en zwellen daarna iets aan in wat soms heel vervelend “stadionrock” wordt genoemd. Niet voor niets wordt er nu hier en daar al gezegd dat The Maccabees de sound van Coldplay benaderen. Bah, maar gelukkig vind ik die vergelijking geen hout snijden. Het roept daarbij herinneringen op aan vroeger, toen Coldplay zelf nog met Radiohead werd vergeleken. Yeah right ook al zo’n fantastische vergelijking. Ik hoor het niet.

Wel hoor ik een band die wat meer ingetogen is, wat meer gereserveerd, wat meer “volwassen”, whatever that may be. Pas bij nummer acht, Pelican, hoor je iets van de actieve indie-pop-rock sound van de vorige twee albums terug (“And before you know it, before you know we’re pushing up the daisies” Fuckin’ true dat Maccabees!). Persoonlijk vind ik dit dan ook het beste nummer van het album, maar daarentegen weet ik ook meteen dat dit nummer het minst lang blijft boeien en dat juist de andere, subtiele tracks op de lange termijn interessanter blijven.

De productie van het hele album is gelikt en klinkt erg goed, misschien wel een beetje té goed. De stem van zanger Orlando Weeks is immer fijn om te beluisteren en ook de blazers worden op de juiste plaatsen gebruikt. Ik kan echter heel goed begrijpen dat de echo’s en blazers sommigen zullen irriteren, laat staan de “epische sound” waarmee de meeste songs eindigen. Persoonlijk mis ik juist vooral een echt goede track die me ook na het luisteren nog bij blijft, zo eentje die je bij het afwassen staat te neuriën. Maar goed, misschien zijn dat soort tracks wel iets meer voor de jeugd.

Cijfer: 7