Mannen met baarden in verkloven Pink Floyd shirts uit eind jaren ’60, knulletjes met patches op hun jassen die juichend de back catalogue van Metallica (de eerste vijf platen natuurlijk) eindelijk op vinyl scoren, en meisjes die shag roken en gave proto-punk shit halen. De platenbeurs! Eigenlijk is het doodgewoon boodschappen doen; vaak op zaterdag, of zondagochtend met een afgrijselijke kater. Want je moet tóch je spulletjes in huis hebben, niet?
Struinend door de steeds breder wordende paden, loop je af en toe eens naar een standje waarvan je geen idee hebt wat ze er hebben staan. Misschien vind je nog eens iets leuks. De kaartjes boven de bakken hebben soms opschriften waarvan je je afvraagt of ze wellicht uit een of andere oercultuur stammen. Namen als Krautrock, Shoegaze en AOR zullen niet bij iedereen direct een belletje doen rinkelen. Van de eerste twee weet ik ook nog niet helemaal wat het is, en van de laatste begrijp ik het al helemaal niet.
Vandaag gaan we het dus hebben over dat AOR. WTF is AOR? Damn straight. Ik weet het écht niet, maar misschien probeer ik er te veel achter te zoeken. Meest gehoord is dat het staat voor Adult Oriented Rock, of Album Oriented Rock. Lieve lezers, als iemand mij een keer concreet uit kan leggen wat dát nou impliceert ben ik ook weer iets minder verward. Is het stadionrock? Is het muziek die alleen op op plaat/cd geluisterd moet worden? Is het te ingewikkeld voor kinderen? Ik heb in elk geval geen idee. Is het misschien een statement tegen de verloedering van de rockmuziek?
Wellicht is AOR (wat het dan ook is) niet meer dan het resultaat van overijverige producer die met een kaasschaaf de rauwe randjes van de mid-70′s hard rock haalde en met een mesje de flubbers van psychedelische rock sneed om eea radiovriendelijker te maken. Misschien dat we een keer een vergelijkend warenonderzoek moeten doen. Tot dan toe hebben we denk ik te maken met het grootste enigma van de Westerse muziekgeschiedenis.
Wat het dan ook mag zijn, de band Giant zou het  paradepaardje van het genre zijn, denk ik. De Powerballad van vandaag is van hun hand en heet  ”I See you in My Dreams”, (1990)  en is een genre(wat het dan ook is)overstijgend goed liedje. Pak je vriend(in) vast, en ga lekker op een romantisch balkonnetje zitten, en laat frontman, zanger en gitarist Dan Huff je meevoeren! Pak de rode rozen, witte wijn en het maanlicht er maar bij! Veel plezier ermee, en lieve Fonkelfreunden, gefeliciteerd met 3 jaar internetplezier!

Oh smul! Deze week, (voor ik verderga, wegens omstandigheden waren er even geen powerballads) hebben we een klappertje van formaat in het verschiet. De inmiddels ongetwijfeld talrijke hardcore-powerballad maandag adepts hebben één van de bandleden van de deze week wellicht al gespot in het filmpje van afgelopen keer! Weten jullie het nog? De metalsterren gingen loos voor de kinderen? Ergens in het liedje zit verstopt, ene meneer Rob Halford.  Leadzanger van Judas Priest! Bij een deel van de balladfans zal deze naam niet meteen een belletje doen rinkelen, maar de Heavy Metal geschiedenis beschouwend is het lastig deze band niet als  één der belangrijksten voor de ontwikkeling van het genre te noemen.

Toen Bluesrock aan het pieken was, kwam Judas Priest op in het  Engelse (!)  Birmingham. Officieel sinds eind jaren ’60, maar het waren de  jaren ’70 waarin ze een aantal waanzinnige heavy rock platen uit brachten die stuk voor stuk het luisteren waard zijn (begin met Sad Wings of Destiny, probeer Stained Class).  Het hoogtepunt van het decennium is wellicht de liveplaat “Unleashed in the East” (vaak “Unleashed in the Studio” genoemd, omdat er dermate veel overdubs in zitten dat het geheel moeilijk ‘live’ te noemen valt),  alle hits van Priest komen voorbij, met een berg energie die je niet had verwacht tegen het einde van de seventies.  Ik zou de band tekort doen, door hier even snel door hun platen van de jaren ’80 heen te fietsen; ik zal er later op terugkomen, beloofd (maar check wel alvast  ”Screaming for Vengeance” voor een portie onvervalst gilleeeen (let wel puristen,  het is geen ballad)).  Naast Halfords genrebepalende gegil, zijn het ook gitaarduo Glen Tipton/KK Downing die letterlijk een begrip zijn geworden.

To the point: de ballad van deze week is oorpsronkelijk een liedje van Joan Baez (die een tijdje gedate heeft met ene Bob Dylan), uit 1975,  (ze speelt nog steeds, doet af en toe nog Nederland aan; moeite waard!).  Haar “Diamonds & Rust” coverde Judas Priest reeds op hun plaat “Sin After Sin” (’77), en werd indertijd een live regular. Grappig is dat Judas Priest volgens de bluesrocktraditie door de jaren heen aardig wat geslaagde (Spooky Tooth’s “Better by you, Better than me”) en minder geslaagde (Chuck Berrys “Johnny B. Goode) covers hebben opgenomen. Priest maakte van Baez’ gefingerpickte liefdeliedje in eerste instantie een uptempo heavy metal knaller. In die hoedanigheid is het nummer jarenlang gespeeld.

De versie die je vandaag voorgeschoteld krijgt is eigenlijk een terugkeer naar het (veel) meer ingetogen origineel. Subtiel kunnen we het niet noemen, maar toch… En bovendien,  Priest zou Priest niet zijn, en de powerballadmaandag zou zichzelf niet zijn als er geen lekker boemknal momentje in zou zitten. En gelukkig, Rob en zijn vrienden ketsen er een lekker meezingertje uit tegen het einde van dit liedje. Heel veel plezier!!

Nog een fijne kerst allemaal! Kerstbomen, gezellige verlichting, lekker eten en iedereen gaat op bezoek bij favoriete vrienden/ familieleden: eind december is een tijd van tradities!

Gelukkig houdt de muziekindustrie ook van tradities. Denk maar aan alle representatieve top tienduizends met de beste platen aller tijden! Bovenin strijden de Britse grootmachten onderling om de hoogste notering, de Eagles stijgen af en toe een plekje en ondertussen doet onze eigen Boudewijn ook zijn uiterste best voor een plek in de top 5. Dat is knap, want hofleverancier Engeland heeft onder meer Freddie Mercury (geen echte Brit, we tellen hem toch lekker mee), Jimmy Page en Ritchie Blackmore in de garelen. Moeten we ons misschien zorgen gaan maken dat de traditioneel zo goed vertegenwoordigde sixties en seventies binnenkort plaats moeten gaan maken voor iets anders? De Noughties rukken immers op:  Coldplay en vooral Adèle staan briesend in de nek te hijgen van de gevestigde orde. Als poortwachters van kwaliteit staan eerdergenoemde heren al jarenlang bovenin de eindejaarslijstjes, en terecht! Toch…?

Naast de lijsten-der-lijsten zijn er ook nog altijd de jaarlijkse ergste zaken-der-ergste zaken. Hier wordt dan ook muziek bijgehaald om een en ander aan de kaak te stellen. Dit jaar werd bijvoorbeeld voor Serious Request weer een glazen huis neergezet waar vervolgens complete volksstammen omheen gingen staan; al plaatjes draaiend word er geld opgehaald voor een goed doel. Dit jaar waren het eens niet de kindertjes, maar de moeders die geholpen werden. Mooi, weten we dat ook. Aanpakken bij de bron die handel!

Een ander bekend format om geld in te zamelen is waarschijnlijk de grote groep bekende muzikanten die in een studio gemikt worden en samen een liedje zingen. Popmuzikanten aller landen verenigt U! Iedereen kent natuurlijk Band Aid: in 1984 kwamen onder andere George Michaels, Sting en andere Bono’s bij elkaar om een mooi lied te zingen, en zodoende de beoogde malaise in elk geval tot na oud en nieuw nog vers te houden bij de wereldbevolking. Een dwarsdoorsnede van de op dat moment hippe nachtegaaltjes komen voorbij.
Dat dit soort initiatieven genre overschrijdend is, bleek (relatief) prompt in 1985. Ronnie James Dio, voormalig zanger van Rainbow en Black Sabbath, bedacht dat het wellicht ook leuk zou zijn om een bende vuige metallui op te trommelen om die ook eens iets te laten doen voor diegenen die het minder hebben in de wereld. De honger in Afrika was toen natuurlijk trending, dus daar zou de opbrengst van Ronnies “Hear ‘n Aid” naar toe gaan.
“We’re Stars” is het enige wapenfeit van de Heavy Metal Weldoeners. Gelukkig is het wel weer smullen geblazen in de clip: heavy metal hot shots van over de hele wereld (en dat zijn er nogal wat!) komen gezellig bij elkaar en steken duimen naar elkaar op.
Queen Elizabeths achtertuin bleek overigens weer fertile ground: leadzanger Rob Halford van Judas Priest, gitaarduo Smith/Murray van Iron Maiden en (de dit jaar te jong overleden) Ronnie James Dio zelf representeren een aantal van de belangrijkste heavy metal bands. De top vijf van menig eindejaarslijstje kan er mee gevuld worden! Alvast een fijn 2012!

Hopsakeeje! Vanaf nu krijg je, op de sowieso al meest ondergewaardeerde dag van de week, een fijne powerballad op je boterham! In het tijdperk van kleine meisjes achter grote piano’s, kleine liedjes zingend over gebroken vleugels, en knappe knullen met akoestische gitaren zachtjes kwelend onder het motto ‘ik heb slechts mijn gitaar’, trekken we de deksel van een naar haarlak, cheap beer en benzine riekende beerput/goudmijn.
Elke week pakken we een paar minuutjes om de wat mij betreft ultieme compositievorm onder de loep te nemen: De Powerballad. Listzs symfonische gedichten zijn er niets bij.  Waarom gaaf? Eerst even luisteren!

We starten met de Philly based bad boys van Cinderella.  Hun “Nobody’s Fool” (van de all-killer-no-filler Elpee “Night Songs”) uit 1986 is een klassiekertje waar menig getoupeerde hard rocker een traantje om zal hebben gelaten.  De belangrijke ingrediënten zijn allemaal aanwezig: zeer vindingrijke arpeggio’s om de coupletten de begeleiden, de spanning die langzaam opgebouwd word, zanger Tom Keifer die ons laat weten dat hij geen sukkeltje is en dan BAMMERDEBAM!! knalt het refrein erin! Als de zon die opkomt,  een krachtige regenbui in de zomer,  het winnende doelpunt, je voelt je verfrist en herboren:  het refrein van de powerballad is een cathartische ervaring die zijn weerga niet kent. Bovendien zitten er dames in de clip met een klok op hun hoofd.  Enjoy, en tot de volgende ballad! Er is nog veel meer moois!