Onlangs vond ik een interessant pakketje in mijn brievenbus. Toen ik het pakje opende ontdekte ik al snel dat er thee inzat, een heugelijk feit.

Wat zou de wereld toch een mooie plek zijn als mensen bij anderen fijne thee in de brievenbus gingen doen. Wellicht het begin van wereldvrede, want wie gaat er nu vechten als er steeds heerlijke thee op de mat ploft. De VN zou hier onderzoek naar doen en waarschijnlijk ontdekken dat dit de oplossing is die zij al jaren zoeken.

Binnen aanzienlijke tijd zou de VN omgedoopt worden tot TN en overal ter wereld zouden de pakketjes met geurige blaadjes door de brievenbussen gaan. Uit ieder huis klonk dan het gefluit van keteltjes en iedereen nodigde zijn buren uit om heerlijk samen van de thee te genieten. Over de theekopjes gevuld met heerlijke warme drank zouden mensen met de slok beschaafder worden en geweld voor eeuwig afzweren.

Dit terzijde zal ik u inwijden in de geur en smaak van de thee die mij door een voorname dame werd opgestuurd. De thee zo ontdekte ik komt uit een streek in het zuiden  van India, de Periyar. Deze streek is grotendeels natuurgebied, in dit natuurgebied wordt deze fijne thee gemaakt. Dit gebied ligt ongeveer 1200 meter boven de zeespiegel wat voor het groeien van thee goed is.

Over de blaadjes. Toen ik het pakje binnenkreeg zagen de blaadjes er niet erg goed uit. Kleine blaadjes, weinig knopjes. De geur van de blaadjes had iets van Pu-Ehr, in mijn beschrijving ietwat stoffig. Deze ontdekking plus het feit dat de thee al oud was (2 jaar) stemde mij enigszins sceptisch over wat de smaak zou gaan worden. Wederom werd duidelijk dat mijn “common sense” waarmee ik had bedacht dat deze thee waarschijnlijk niet zo goed ging zijn, er totaal naast zat. Zoals Einstein al zo mooi zei: Common sense is the collection of prejudices acquired by age eighteen.

Deze thee smaakte en geurde namelijk erg prima. Ik zou bijna willen zeggen dat ik zo pardoes een prettige en tevens lekkere thee heb ontvangen. Nu is het typisch een thee die je niet te vaak moet drinken. De smaak is te karakteristiek. Ik zou deze thee maandelijks met veel plezier kunnen drinken. Een mooie stap in het ontdekken van de ultieme thee.

]]> http://www.fonkelhorse.nl/2010/03/27/theequeeste/feed/ 0 http://www.fonkelhorse.nl/2010/02/13/theequeeste-golden-needle/ http://www.fonkelhorse.nl/2010/02/13/theequeeste-golden-needle/#comments Sat, 13 Feb 2010 13:27:17 +0000 VISSERMANS VRIEND http://www.fonkelhorse.nl/?p=1739 Beste Fonkelaars, het is al weer lang geleden dat ik mij tot u wende met berichten over mijn queeste. Het is natuurlijk geen excuus maar mijn zoektocht slokt af en toe al mijn aandacht op, zodat ik u soms wel eens verwaarloos.
Weest niet bevreesd, ik kan u vandaag weer een bericht doen toekomen uit het rijk van de thee. Grootse ontdekkingen heb ik gedaan en ik zal u er stante pede deelgenoot van maken.

Golden Needle is een Chinese thee uit de Yunnan provincie. Het kijken naar deze thee is al geweldig, de prijzige variant is gemaakt van louter knopjes. Het neusje van de zalm (of misschien beter gezegd; het knopje van de thee) in warme dranken land. De geur die mij uit het zakje tegemoet komt is ook niet te versmaden. Nu fantaseer ik dat deze thee met de hand wordt geplukt op groene plantages, ik denk dat deze thee fantasie niet ver van de werkelijkheid staat.

De thee begint na het toevoegen van heet water al meteen heerlijk te geuren. Dit is absoluut een pre, een volle/stevige geur. Nu kan ik zeer interessante termen gaan gebruiken waardoor het lijkt dat ik erg veel verstand van zaken heb, dit vindt ik altijd een beetje pretentieus. Doen alsof je iets begrijpt betekend meestal niet dat je het ook echt begrijpt. VISSERMANVRIEND zal zich dus beperken tot een duidelijk oordeel. Deze thee ziet er goed uit, ruikt prettig en heeft een stevige smaak.

De nasmaak is ook aangenaam. Aan bijna alle kanten een erg fijne thee. Toch kan ik u nu al mededelen dat er betere theeën bestaan. Laat onze thee waakzaamheid dus niet verslappen!! De queeste gaat door.

Ze zijn er trots op

Deze firman heult met de vijand door ook koffie te verkopen, doch maakt veel goed met de kwaliteit van de thee. Wat in ieder geval voor deze handelaren spreekt is dat zij in oorsprong theeverkopers zijn. Naast dat deze mensen al eeuwen in thee handelen, zijn zij door grote kennis en kwaliteit opgeklommen tot hofleveranciers. Het zou ook treurig zijn als je in honderden jaren handelen nog nooit een blaadje thee of kopje koffie richting koninklijhuis had gekregen.
Ik moet toch even kort een uitleg geven over de benaming van thee, je zou er hele dikke boeken mee kunnen vullen (dat is ook gebeurd) maar ik ga het kort proberen te houden. De naam van thee is vaak zo opgebouwd:

Land van herkomst – plantage – bewerking van blad (hele blaadjes, halve blaadjes, met knop, ….) en zo nu en dan in welk seizoen de thee geplukt is.

Er wordt gezegd dat de afkorting ook echt kwaliteit aangeeft maar dat is een kwestie van smaak.

Thee kan dus zo heten: (voor een lijst met afkortingen Klik )
India Assam BOP
De thee die ik bij de Wijs en Zonen heb gekocht is een Sumatra Bop thee. Gebroken blaadjes dus, maar niet te fijn.
Een fraai gouden zakje bevatte 100g van dit zwarte goedje. De prijs viel mee; slechts drie euro, wat betekend dat een kop ongeveer dertig cent kost.
De geur van de thee is goed: sterk en heel licht rokerig. Ook als de thee gezet is komt er een stevig aroma af. Met suiker en melk ontstaat een fijne kleur. Na de eerste slokken stemde de smaak mij vrolijk. Een uitstekende middag thee. Redelijk sterk en smaakvol met weinig bittere nasmaak. Een aangename thee. Goed om af en toe te drinken zeker niet om altijd op de plank te hebben staan.

Ik hoop jullie op pad te kunnen helpen in de wondere wereld van de thee. Alhoewel ik in mijn omgeving zeer veel verstokte koffiedrinkers heb gezien, de conciërge van onze school sprak vandaag over 59000 kopjes koffie in dit kalenderjaar, ontdek ik steeds meer verlichte geesten die zich tot de thee wenden. In al mijn onschuld hoop ik dat mijn sceptische houding tegenover koffie op de juiste waarde kan worde geschat, een vriendschappelijk duel.

Om terug te komen op het pad der verlichting zal ik jullie het groote thee geheim moeten vertellen. Het geheim van de thee zit hem in de sfeer. Jawel mensen, het gevoel dat je bij het drinken van dit overdadig geweldige product krijgt. En dit gevoel is voor de beschaafde Europeaan onmiskenbaar;  Brits. Britten hebben de bijzondere eigenschap om alles in het leven te scharen onder het vaandel van beschaving,  op deze unieke wijze slagen zij er in overal mee weg te komen. In de (koloniale) geschiedenis van The Empire, hebben de Britten zeer veel zaken uitgevoerd die zoals wij dat nu zeggen: “geen zuivere koffie” waren. Maar met de stiff upperlip zijn deze snel vergeten en vindt iedereen de Britten zeer beschaafd.

Het theedrinken is historisch gezien niet anders. De thee werd op niet al te vriendelijke wijze gevorderd in Azië. Vervolgens werd het naar Engeland getransporteert. Hede ten dage is Thee onmiskenbaar verbonden met de bewoners van dit fantastische eiland. En dit lieve fonkelaars terwijl er in Engeland twee thee plantages zijn! In Cornwall om precies te zijn. Verder komt bijna alle thee uit Azië.

Als mijn nu een kop thee drink geniet men van een heerlijk product. Met een rijke historie. Dit gevoel heeft Paul Mccartney weten te vangen in een fijn liedje.

Hij werd zo beroemd in zijn tijd dat de Engelsen buiten een stevig aantal standbeelden (op trafalgar sqaure bijvoorbeeld) ook een stad naar hem hebben vernoemd: Nelson in Nieuw Zeeland. Ik ben daar een aantal jaren geleden geweest en vond op google nog een mooi kiekje van een uitzicht dat ik daar zelf heb mogen bewonderen.

Nu even alle zaken die voor deze thee pleiten terzijde… Hoe smaakt deze thee nu eigenlijk? Bij het inspecteren van de thee zelf bekroop mij al een akelig gevoel. Deze mensen hebben een grote naam gebruikt om een beroerd product allure te geven. De thee was eigenlijk poeder, en we weten inmiddels: hoe fijner de thee, hoe slechter. Ik rook het ook al, het aroma dat mij tegemoet kwam was slap. Nu zal het u niet verbazen dat de thee zelf uiteindelijk smaakte als vliegtuigthee. En denk nu niet dat ik snobistisch ben, het kwaliteitsverschil in thee is echt goed te proeven.

Nu lijk ik een zeer strenge theekeurder maar er zijn een groot aantal theesoorten die ik erg waardeer. Ik zal mijn best doen om u de volgende keer thee te serveren die ik heerlijk vind.

Toen zij terugkeerde van deze reis en wij elkaar weer ontmoette duwde ze mij een klein mandje in handen. Dit mandje bevatte thee die ze daar op een plantage had opgehaald. Het is dus wederom een thee waarvan ik u de naam niet kan vertellen maar mocht ik er achter komen dat dit de ultieme thee is dan zal ik hemel en aarde bewegen om meer van deze thee in handen te krijgen.

Een goed begin aan deze thee is de verpakking, zoals reeds gezegd een mandje. Verder staat er geen tekst of tekening op dit mandje en zit de thee er los in.

De importeur kon mij niet vertellen wat voor thee het eigenlijk was dus moet ik af gaan op mijn eigen thee kennis. De geur doet mij vermoeden dat het om een groene thee gaat met citroengras erin vermengd. Aan de vorm van de blaadjes te zien gaat het hier ook om een hoogwaardige thee aangezien de blaadjes niet gebroken of vergruisd zijn. In de theehandel wordt dit Pekoe genoemd. Hele blaadjes maar niet de bovenste twee van een tak aan de theestruik. Wat kwaliteit betreft aan de onderkant van de goede thee. Aangezien de knopjes en eerste blaadjes het beste zijn.

Het eerste wat mij te binnenschiet bij het opsnuiven van deze thee is stro. De kleur doet mij aan hetzelfde denken. De vloeistof zelf is zeer doorzichtig. Veel (zwarte) thee kan nogal er nogal troebel uitzien. Wat vaak ook te wijten is aan het gebruikte water.
De thee smaakt bitter en de nasmaak is om het maar eens lekker vaag te zeggen “onvriendelijk”. Ik ben blij dat ik een expeditie naar de binnenlanden van Cambodja voorlopig kan uitstellen. Deze thee is het niet waard.

In het vliegtuig kreeg ik “vliegtuigthee” wat van nu af aan de slechtste thee denkbaar betekend. Veel te sterke thee uit een zakje (of god weet waaruit) die slechts drinkbaar wordt met zoveel suiker dat ik mijn tandarts hoor lachen bij de eerste slok.

De restaurants in Kazachstan weten misschien iets van schapenvlees maar een delicate en bovenal fijnzinnige drank als thee is aan dit volk niet besteed. Voorts probeerde ik dan ook mijn geluk te beproeven in de supermarkt waar (gode zij dank) wel blaadjes thee te vinden waren. Maar bij het zien van het pakje begon ik al minder optimistisch te worden. Want hoe kan een pakje thee met een auto erop enige kwaliteit bieden?

Ik zou jullie de naam van deze thee willen vertellen maar ik kan geen Russisch en helaas is deze thee ook niet het noemen waard. Een matige zwarte thee die nog het meest deed denken aan de stoffige Pu-Ehr. Deze laats genoemde thee had nog een zekere mate van stijl de kazachse stofzuigersmaak was verstoken van enige vorm van cachet.

Maar niet getreurd op naar Indonesië, waar vanwege het gunstige klimaat thee wordt verbouwd. Ook wist ik dat er Assam thee moest zijn aldaar wat meestal zeer prettige thee is. Toch zal ik jullie brave fonkelvrienden niet pijnigen met de beschrijvingen van de ervaringen die ik aldaar heb opgedaan. Voor het grootste deel was mijn Indonesische thee blamage aan mijzelf te danken. Ik heb namelijk de fout gemaakt om thee te drinken in Hotels en Restaurants en heb nergens de kans gehad om blaadjes thee zelf te zetten.

Het moge dus duidelijk zijn dat er veel goede thee te vinden is in Indonesië maar die wordt meteen naar het buitenland verscheept opdat wij daar van kunnen genieten. En daar mogen we onze voormalige kolonie zeer dankbaar voor zijn.

Deze thee wordt veel gedronken door Marokkanen en zo ben ik deze thee dan ook op het spoor gekomen. Mijn vrienden van lapsang hadden deze thee gekregen van kennissen, vervolgens kwam deze thee in mijn handen terecht.

Deze gunpowder is een groene thee, dit vertel ik erbij omdat dit mijn objectiviteit ernstig in het gedrang brengt. Ik houd namelijk helemaal niet van groene thee. Maar vanwege de gave doos en de veelbelovende naam heb ik het toch een kans gegeven.

Voordat ik begon te drinken heb ik eerst de thee zelf goed bekeken, ik denk dat de naam gunpowder van de vorm van blaadjes komt. De blaadjes thee zijn dan ook opgerold tot kleine bolletjes hierdoor lijkt het ietwat op “buskruit”.

In China wordt deze thee daarom parel thee genoemd. Deze specifieke manier van thee bewerken wordt voornamelijk bedreven in de Chinese Anhui provincie. De thee wordt meteen gedroogd waardoor de bladeren niet gaan fermenteren.
De kleur van de thee nadat hij gezet is blijkt veelbelovend een fraaie donkerrode, bruinige glans. Helaas stelt de geur teleur, een beetje alsof je een doos vuurwerk ruikt. Ietwat rokerig met weinig duidelijk aroma. Dit is jammer omdat veel van het genot van de thee van het aroma komt.
En inderdaad de smaak leert dat geur en smaak niet ver van elkaar staan. Weinig geur, weinig smaak. De enige smaak die zachtjes domineert is rokerig. Alsof er thee is getrokken van een aantal oude rotjes.

Mijn vernietigend oordeel is dan ook dat deze thee een goede naam heeft maar elke stijl en gratie mist. Zowel in smaak als en presentatie. Een thee die nog beroerder is dan pickwick wat in leken termen neerkomt als mcdonalds kwaliteit.

Ik heb het genot gehad om deze thee te leren kennen bij de beste theesalon die ik tot op heden ken: Lapsang in Den Haag. Waar het wel bijna lijkt alsof ze theedrinken begrepen hebben. Er wordt daar niet vreemd opgekeken als je om melk vraagt bij de thee. De thee wordt daar dan ook zeer prettig aan de tafel aangeboden:

Deze zwarte thee is prettig om te drinken. Met een subtiel rokerige smaak, de thee wordt na het drogen nog heel even gerookt. Normaal gezien is dit naar mijn mening een zeer onsmakelijke gewoonte maar deze bescheiden rooksmaak is bij deze thee toch erg prettig. De thee is door deze lichte rokerigheid dan ook een stevige opkikker en kan gedronken worden op het moment dat minder beschaafde lieden naar de koffie zouden grijpen.

Als conclusie zou ik willen zeggen dat deze thee geen ultieme thee is maar een thee die zo nu en dan aangenaam is om te consumeren.

Pouchkine thee is een zwarte thee verrijkt met olien. Deze oliën zijn van drie verschillende citrusvruchten: sinaasappel, citroen en bergamot.

Het fijne is dat deze thee door Betjeman & Barton in een zeer fraai blikje wordt geleverd. Dit maakt de thee ervaring al meteen erg aangenaam.

Deze thee kan het best gezet worden als het water rond het kookpunt is. Een pot of kopje moet dan ongeveer 2-3 minuten trekken. Als dit gedaan is moet er na toevoeging van suiker en melk (want zo dient zwarte thee gedronken te worden, accacia honing kan ook) nog even gewacht worden totdat de thee een fijne drink temperatuur heeft bereikt. Bij sommige thee is dit erg omdat je dan jezelf moet bedwingen tot de eerste slok, in het geval van de Pouchkine is dit helemaal geen bezwaar. De heerlijke geur van de thee is al een prettige thee ervaring opzich. En als je voorts de lippen aan de rand van de kop kan zetten en de eerste slok naarbinnen spoelt weet je dat je niet voor niets hebt gewacht. Een heerlijke pittige smaak streelt de tong, het stevige van de zwarte thee en het subtiele van de citrusvruchten is een zeer geslaagde combinatie.

Deze thee is een erg fijne ontbijtthee. In mijn thee queeste weet ik ondertussen dat er betere theeen bestaan, maar dit is een erg fijne thee.