NAZI DINO’S!

Celebrity interviews zijn meestal niet zo interessant. As It Lays stelt de belangrijke vragen en doet dat in stijl!

Mijn zin in deze film doet bijna fysiek pijn. Will Ferell in een volledig Spaans gesproken parodie op Spaanse telenovelas (oftewel soaps). En niks geen dubbing, deze baas heeft gewoon even Spaans leren praten voor deze film. Overigens spelen die chulo uit Six Feet Under en Nick Offerman a.k.a RON FUCKING SWANSON ook in deze kaskraker. Nog niet helemaal overtuigd? Kijk dan gauw even naar de volgende trailers en de clip ‘Yo No Se’ uit de soundtrack. Een review volgt zo snel mogelijk!

De lente komt er aan, en vrijdag 30 maart kun je vast een voorschot nemen op dit ultrahete avondje in 330 LIVE. T-Mus, Rivers Area Juke Squad, Dagga Dagga en DJ Fonkelpimp regelen de lekkerste billenschuddende muziek zodat we deze gore winter eens flink van ons af kunnen daggeren.

Om een beetje in de stemming te komen heb ik ook vast een lekker mixtapeje gemaakt die je bijvoorbeeld kunt luisteren terwijl je chagrijnig op de tram staat te wachten.

30 maart van 22:00 tot 03:00, entree is drie euro. (maar dat maar daar steun je dus wel een kneitervette expositie mee) Tot dan!

Er wordt wel eens gezegd dat generaals proberen de vorige oorlog te winnen. Nergens is dit meer waar dan in het riool dat journalistiek heet. Nadat de amateurs en hobbyisten die zich redacteur noemen mijn krant al hadden verkleind – ik zou als consument niet teveel informatie aankunnen op een pagina – gaan ze vrolijk door met het in elkaar trappen van het een-na-laatste bastion van informatievoorziening: het Journaal.

Laat ik rustig beginnen: ik kan hun baan, en ik kan het beter. Dat komt vooral omdat ik niet als een mediageile babyboomer klaarkom van kijkcijfers of oplagenummers. Een andere goede reden is dat ik domweg een beetje afstand kan nemen van de dagelijkse 24hr news cycle en niet ingebakken in mijn eigen discours zit.

Vandaag is het Marcel Gelauff, gisteren was het Hans Laroes, daarvoor Pieter Broertjes en Peter Vandermeersch. Allen kampen ze met de strijd om de kijker, of de lezer, in de snelle snelle mediawereld met interwebs. En zonder uitzondering zijn hun oplossingen van een bedroevend niveau: in plaats van wat in de taal van de Linkse elite ‘verheffing van het volk’ heet te praktiseren, dumben ze het down, in hapklare brokken. Want, zo denken ze: dan maken we tenminste wel een kans ten opzichte van nu.nl (Turkish Airlines?). Vandermeersch en Broertjes vonden dat de oplossing lag in het verkleinen van een krantformaat, Laroes wilde graag dat de nieuwskeuze beter aansloot bij de belevingswereld van de kijkert, en Gelauff wil dat de soep nog heter op je bordje komt.

Wake up call! Gaat je niet lukken swa! Het interwebs, met zijn multitude aan bijdragende gekkies, kunnen het toch wel sneller. Je probeert je dan zoals een amerikaanse nieuwszender met een helikopter in de lucht en van die rondracende schotelbusjes van hot naar her te verplaatsen om er ter plaatse achter te komen dat je helemaal geen nieuw nieuws hebt.

Het NOS moment-om-op-af-te-knappen-van-het-jaar: “Hebben we de lawine-slachtoffer-deskundige al aan de lijn”? Oh oh oh. Ohoh oh oh oh oh jongens toch oh. Hier, deze site had het al mooi verwoord:

http://www.hardvoorjou.nl/2012/02/18/nos-4-uur-geen-nieuws-over-friso/ : vier uur lang niks zinnigs te zeggen maar wel uitzenden. Het trieste aan het hele gebeuren is natuurlijk dat deze redacteuren heel hard op weg zijn om de komende oorlog te verliezen. Daarmee maken zij de kans op goede publieke informatievoorziening voor de nederlander stukje bij beetje kapot – iets dat mij wél aan het hart gaat, want naar SBS of de Telegraaf kan ik niet als ik achtergronden wil.

Nu nog een stukje ad hominem, voor de lolz: meneer Gerlauff is iemand die na vijf minuten weer wat anders wil gaan doen – geef je redacteurschap op en wordt professioneel twitteraar-annex-politicus –, hij was een jongen die niet wist wat hij wilde – en nog steeds niet blijkbaar – en als klap op de vuurpijl zeit ie zelf het volgende “[ik heb] een opleiding aan de sociale academie gedaan, die was in de jaren zeventig heel populair, maar ik heb er nooit iets mee gedaan”. Goed werk jongen. Komt erg betrouwbaar over zo, dat zijn allemaal erg goede kwalificaties voor een redacteur.

Dan resteert mij nog een lekker uithaal naar het journaille in de vorm van Janet Daniels die denkt dat Tolstoj twee prachtige werken over de Napolitaanse Oorlog tussen Frankrijk en Rusland heeft geschreven [sic, nadruk van mij]. En een naar Michel Maas die zeker weet dat Karel Doorman in 1947 voor de laatste keer de trap van het stafgebouw van de marinehaven in Soerabaia af liep. Best knap, vijf jaar na zijn dood. Gelukkig was het niet zomaar een foutje: Nee het hele artikel ging over de slag in de Javazee in 1942. Zo ongeveer het bekendste feit daarover is dat Admiraal Doorman daar het leven liet. Kijk, een redacteur moet zich bijvoorbeeld daar mee bezig houden! Feiten checken.

Je kunt niet concurreren op je zwakheden. Je moet je sterke punten opzoeken, ook als dat een niche begint te worden. Het heeft geen zin te concurreren met de Metro of met Nu.nl als je kosten omhoog gaan. Misschien moet je de opbrengsten omhoog brengen, en de kosten drukken waar het niet aan je kern raakt, bijvoorbeeld minder vaak uitkomen. Drie keer per week? Of alleen in het weekend? Scheelt 2 tot 6 keer het papier en distributiekosten (de helft van de kosten zijn distributiekosten), terwijl de nieuwshoeveelheid niet daadwerkelijk vermindert. Als je de goede diepe achtergronden brengt dan is dat echt, écht niet verkeerd voor de lezers die je nu nog over hebt. Bovendien kun je dan wél een netwerk van reporters onderhouden, en hoeven die niet achter andere reporters aan te hollen (daar is nu.nl dan voor) maar kunnen ze diepte rapportages maken. Joris Luijendijk heeft het onvolprezen boekje ‘het zijn net mensen’ geschreven, dat helemaal niet zozeer over het midden oosten gaat, als wel over de reporters, persbureaus en idioten op redacties die er niks vanaf weten.

Eén tip voor alle babyboomers die omhoog zijn gevallen maar bij wie echt strategisch inzicht ontbreekt: stap opzij, voor een beter Nederland.
Maar naar mijn mening wordt niet gevraagd.

Tot een jaar geleden hebben jullie kunnen genieten van mijn stoere verhalen als soldaat Chuck. Na al die woeste avonturen werd ik sergeant Chuck. Als sergeant Chuck werd mijn leven heel anders. Eigenlijk in de verhalende vorm helemaal niet meer noemenswaardig. Jullie grote actieheld sergeant Chuck volgt momenteel namelijk de opleiding voor verpleegkunde op de korporaal van Oudheusden kazerne. Het dichtste wat we daar bij actie komen is als we langs een groepje manschappen lopen die Combat Life Support aan het oefenen zijn, en het stoerste wat wij op militair gebied doen is gedag zeggen tegen onze collega’s van het Korps Commando Troepen.

Dus, nu dat het helemaal niet interessant meer is, wil ik jullie niet langer mijn gezicht onthouden. Hier is waar jullie al lang niet meer op wachtten:

Een foto van mij

Deze foto is afgelopen maandag genomen toen we een dag vol gezelligheid hadden georganiseerd voor een stel verstandelijk beperkten. Dit voertuig (YPR) hadden we, ter vermaak van hun, te leen om lekker mee te crossen, maar we vonden het zelf natuurlijk ook prachtig

Op Fonkelhorse is voor sergeant Chuck een nieuwe tijd aangekomen, maar wat dat moge zijn staat nog niet vast. Als jullie, trouwe lezers en fans, voorkeuren hebben, zal ik dat zeker ter overweging nemen. Enige suggesties zijn:

- verhalen van de stages (de eerstvolgende wordt Psychiatrie)

- verhalen van onze lessen en vakken (we hebben nu kraamverzorging)

- verhalen van de soap die het leven op de kazerne is en hoe wij ons daar vermaken

- poëtische uitingen (sergeant Chuck heeft net een nieuw vriendinnetje)

- overdenkingen des levens

- omschrijvingen van het eten van onze defensiecateraar (boeiender dan je zou denken)

- niets

- korte verhalen

Liefs,

Chuck

Mannen met baarden in verkloven Pink Floyd shirts uit eind jaren ’60, knulletjes met patches op hun jassen die juichend de back catalogue van Metallica (de eerste vijf platen natuurlijk) eindelijk op vinyl scoren, en meisjes die shag roken en gave proto-punk shit halen. De platenbeurs! Eigenlijk is het doodgewoon boodschappen doen; vaak op zaterdag, of zondagochtend met een afgrijselijke kater. Want je moet tóch je spulletjes in huis hebben, niet?
Struinend door de steeds breder wordende paden, loop je af en toe eens naar een standje waarvan je geen idee hebt wat ze er hebben staan. Misschien vind je nog eens iets leuks. De kaartjes boven de bakken hebben soms opschriften waarvan je je afvraagt of ze wellicht uit een of andere oercultuur stammen. Namen als Krautrock, Shoegaze en AOR zullen niet bij iedereen direct een belletje doen rinkelen. Van de eerste twee weet ik ook nog niet helemaal wat het is, en van de laatste begrijp ik het al helemaal niet.
Vandaag gaan we het dus hebben over dat AOR. WTF is AOR? Damn straight. Ik weet het écht niet, maar misschien probeer ik er te veel achter te zoeken. Meest gehoord is dat het staat voor Adult Oriented Rock, of Album Oriented Rock. Lieve lezers, als iemand mij een keer concreet uit kan leggen wat dát nou impliceert ben ik ook weer iets minder verward. Is het stadionrock? Is het muziek die alleen op op plaat/cd geluisterd moet worden? Is het te ingewikkeld voor kinderen? Ik heb in elk geval geen idee. Is het misschien een statement tegen de verloedering van de rockmuziek?
Wellicht is AOR (wat het dan ook is) niet meer dan het resultaat van overijverige producer die met een kaasschaaf de rauwe randjes van de mid-70′s hard rock haalde en met een mesje de flubbers van psychedelische rock sneed om eea radiovriendelijker te maken. Misschien dat we een keer een vergelijkend warenonderzoek moeten doen. Tot dan toe hebben we denk ik te maken met het grootste enigma van de Westerse muziekgeschiedenis.
Wat het dan ook mag zijn, de band Giant zou het  paradepaardje van het genre zijn, denk ik. De Powerballad van vandaag is van hun hand en heet  ”I See you in My Dreams”, (1990)  en is een genre(wat het dan ook is)overstijgend goed liedje. Pak je vriend(in) vast, en ga lekker op een romantisch balkonnetje zitten, en laat frontman, zanger en gitarist Dan Huff je meevoeren! Pak de rode rozen, witte wijn en het maanlicht er maar bij! Veel plezier ermee, en lieve Fonkelfreunden, gefeliciteerd met 3 jaar internetplezier!

Oh smul! Deze week, (voor ik verderga, wegens omstandigheden waren er even geen powerballads) hebben we een klappertje van formaat in het verschiet. De inmiddels ongetwijfeld talrijke hardcore-powerballad maandag adepts hebben één van de bandleden van de deze week wellicht al gespot in het filmpje van afgelopen keer! Weten jullie het nog? De metalsterren gingen loos voor de kinderen? Ergens in het liedje zit verstopt, ene meneer Rob Halford.  Leadzanger van Judas Priest! Bij een deel van de balladfans zal deze naam niet meteen een belletje doen rinkelen, maar de Heavy Metal geschiedenis beschouwend is het lastig deze band niet als  één der belangrijksten voor de ontwikkeling van het genre te noemen.

Toen Bluesrock aan het pieken was, kwam Judas Priest op in het  Engelse (!)  Birmingham. Officieel sinds eind jaren ’60, maar het waren de  jaren ’70 waarin ze een aantal waanzinnige heavy rock platen uit brachten die stuk voor stuk het luisteren waard zijn (begin met Sad Wings of Destiny, probeer Stained Class).  Het hoogtepunt van het decennium is wellicht de liveplaat “Unleashed in the East” (vaak “Unleashed in the Studio” genoemd, omdat er dermate veel overdubs in zitten dat het geheel moeilijk ‘live’ te noemen valt),  alle hits van Priest komen voorbij, met een berg energie die je niet had verwacht tegen het einde van de seventies.  Ik zou de band tekort doen, door hier even snel door hun platen van de jaren ’80 heen te fietsen; ik zal er later op terugkomen, beloofd (maar check wel alvast  ”Screaming for Vengeance” voor een portie onvervalst gilleeeen (let wel puristen,  het is geen ballad)).  Naast Halfords genrebepalende gegil, zijn het ook gitaarduo Glen Tipton/KK Downing die letterlijk een begrip zijn geworden.

To the point: de ballad van deze week is oorpsronkelijk een liedje van Joan Baez (die een tijdje gedate heeft met ene Bob Dylan), uit 1975,  (ze speelt nog steeds, doet af en toe nog Nederland aan; moeite waard!).  Haar “Diamonds & Rust” coverde Judas Priest reeds op hun plaat “Sin After Sin” (’77), en werd indertijd een live regular. Grappig is dat Judas Priest volgens de bluesrocktraditie door de jaren heen aardig wat geslaagde (Spooky Tooth’s “Better by you, Better than me”) en minder geslaagde (Chuck Berrys “Johnny B. Goode) covers hebben opgenomen. Priest maakte van Baez’ gefingerpickte liefdeliedje in eerste instantie een uptempo heavy metal knaller. In die hoedanigheid is het nummer jarenlang gespeeld.

De versie die je vandaag voorgeschoteld krijgt is eigenlijk een terugkeer naar het (veel) meer ingetogen origineel. Subtiel kunnen we het niet noemen, maar toch… En bovendien,  Priest zou Priest niet zijn, en de powerballadmaandag zou zichzelf niet zijn als er geen lekker boemknal momentje in zou zitten. En gelukkig, Rob en zijn vrienden ketsen er een lekker meezingertje uit tegen het einde van dit liedje. Heel veel plezier!!

Ken je dat? Zit je net lekker de krant te lezen, moet je de bladzijde weer om slaan. Doodvermoeiend. Gelukkig kan het ook veel makkelijker allemaal.