Jawel jongens en meisjes, een heus nieuw griezelmomentje. En dit maal een hele speciale (en hele lange) geschreven door niemand minder dan jullie eigen Fonkelpimp! Nee maar!

Luister en huiver.

Deer Stand

Most folks here don’t go to that place. There’s more’n enough hunting do be done around here, so there’s really no big need. My dad though, my dad don’t care for superstitions. And he don’t care none for good game walking around alive instead of hanging to ripen in the back of our shed. So whilst all the other yokels take care to stay clear of that place by a couple of miles, my dad goes up there to his deer stand at least once a month, keeping our freezer more’n stocked. What we don’t eat, he sells off. Not that we get see any of that cash of course, what with the bastard’s love for whisky and crank.

It’s mostly up to me and my brother to make ends meet. To make sure we get somethin’ more in our bellies than plain old venison. To make sure tax collectors and other government vultures stay well and clear from our little nook in the woods. Our kin has always been as self sufficient as possible, and we ain’t gonna let that old bastard change that. Besides, it’s not like our family hasn’t known it’s share of drunk, whoring ancestors. You could say it’s an old Rogers family tradition really. I work the mill, my older brother Milton cooks. He’s got himself a nice setup down a couple of miles in the woods, and he never fucked up a lab neither. He’s a skinny little bastard, Milton, but tough as nails. More intelligent than he oughta be too. Never even touches the stuff he cooks himself. Probably could’ve gone to college if we was the kind of people that’d make it through high school. Milton probably cooks some of the best crank around here, could live off it pretty decent if not our dad would shove half of it down his nose. But with what he sells and what I make in lumber we manage to get by pretty decent.

That all changed the day dad came back that one night.

There’d been this strange energy in the air all day. Hot as hell it was, up to the point where that old coot Alsup collapsed right in front of the saw. He could’ve gotten himself cut up something nasty if it wasn’t for me catching him right before he fell. He’s way too old working the mill anyway, but the boss keeps him on. He’s been working there all his life, ain’t got no place else to go and the boss is a good man like that. We all love him for it, the boss I mean. It’s hard bein’ friendly in this here parts, takes guts. Got to take real good care people don’t go around telling you’re weak. Thunder in the air, that was for sure. As hot as the Devil’s armpit now, but the rain would come soon. Had to quit the mill an hour early in order to get home okay. Soon as it starts pouring, the roads get muddy and I did not feel like spending the night in my car stuck on some damn backroad.

Dad had left for the deer stand that morning, and to be honest we didn’t expect him back that night. Usually when he shoots somethin’, he’ll be off into town the rest of the night getting drunk and high and sleeping it off in some ditch or some cheap whore’s bed. Happened more’n once. More often than not to be honest. So me and Milton was just playing some checkers on the porch that night. He always wins but he tells me it’s good for sharpenin’ my brains anyways. Good luck with that bro, the amount of grass I smoke’s bound to kill off more’n them cells than a game of checkers now and then can make up for. It was a nice night though. Passing around the doobie between us, Jennings on the radio, rain pouring down, finally killing off that Goddamn heat a bit. While Milton is probably twice as smart as I am, he never gives me no shit for being stupid. Even though I’m the older one, there’s times I feel he’s the elder brother. We can sit for nights and nights on this old porch and it never gets old. He’s the kind of brother you can share a quiet moment with without it getting boring. If it wasn’t for the rain I’d probably be shooting pool somewhere and getting drunk, but I think I actually preferred sitting there with him that night.

So we was having us a nice quiet time until the noises started. Now I don’t know if you’ve ever heard the sounds deer can make? Chances are, you don’t. It can be mighty awful, let me tell you. Now the coyotes I don’t mind so much, but the way deer scream and grunt has always made the hairs on my neck stand up. A deer in heat, a deer in panic.. it’s Goddamn unnerving. It’s not like we never hear that stuff around here too, oftentimes one of the poor bastards gets himself in a trap and if we’re out of luck the fucker will scream for an entire night. This night was different though. The noises I mean. Milton looked up from the checkerboard and killed the radio. We sad there for a bit, listening intently. The sounds of deer made their way through the forest from all around us. Barking. Grunting. Screaming. We aint never hear so much of ´em at one time. Never this many, never this loud. And the rest of the woods was awful quiet all of a sudden. No hoots and howls of night birds, no coyotes, nothing but those Godawful sounds of deer. Then the sounds drew nearer. Branches started cracking. At one point I could´ve sworn a big buck was breathing right down my neck, even though we didn´t see nothing.

Then, finally, the thunder started. The sky lit up for a moment. A thunderclap as loud as we´ve ever heard followed. And there came our dad stumbling out of the woods. Now, under different circumstances we probably would´ve pissed ourselves laughin´, because it sure wouldn´t be the first time that old bastard would come stumbling out of the woods drunk as hell. But tonight was different. While the fool was obviously cranked out of his mind, there was something awful weird about the way he stumbled towards the porch. So when he collapsed a couple of yards in front of the cabin, we rushed out into the rain to see what the hell was going on with him.

And we sure weren´t expecting what we saw. The poor bastard reeked of deer piss. The kind of piss they use to mark their territory and all. His flannel shirt hung open and we could see ugly purple bruises on his chest and fat belly. Bruises pretty damn obviously shaped like cloven hooves. Chunks of flesh was bit off from his arms and legs and worst of all, part of his cheek was bit off, showing his crooked teeth right through it. He was a bloody, stinking and shivering mess. And he kept muttering the one thing over ´n over again.
´Bastard stood on hind legs´

After patching and cleaning up dad the best we could, the nearest hospital being at least an hour away and during good weather at that, we gave him some oxy from Milton´s stash and watched the guy drift off, pillow soaked with blood from his cheek. He kept muttering about hind legs until sleep finally got a hold of him.

The oxy kept dad out for most of the night. Sometimes he´d wake up to say something unintelligible. One time he even cried, which scared the living hell out of both me ´n Milton. We´ve never seen the guy cry, not even when mom died. But he´d drift off again soon, and we took turns sitting with him. Soon as morning came I called up Big Jimmie, the local veterinarian. He ain´t no doctor, but he´s the closest thing around here. While we was waiting for him to get here, me ´n Milton decided to make dad some venison broth to drink down when he’d wake up.

Bad idea.

When we brung it down to his room, dad was sitting upright in bed talking to himself, staring at the window. Sweat stood on his brow and blood was seeping through his bandages. He was obviously coming down from the crank, that’d always make him all sweaty and mean. ‘Got ya somethin’ to eat, pops’, Milton said. ‘Get this down before y’even start tellin’ us what happened. Jimmie’s on his way to get you stitched up ‘n such.’

I gave dad the steaming bowl, which he took without taking his eyes off the window. He proceeded to take the bowl to his lips but suddenly stopped. He was already looking mighty pale from the loss of blood, but his face managed to turn an extra couple shades of white. He looked down at the broth, smelled it and let out a terrible wail unlike anything we’d ever heard before. Howling he threw the bowl at the wall where it broke, leaving a big brown stain on the wallpaper. Injured or not, dad jumped off of the bed, still screaming, setting Milton flying through the room as he shoved him outta the way. With nothing on him but his stained undies he ran toward the porch door hollerin’ and cursin’. Running right into Big Jimmie who, thank Jesus, had chosen right that Goddamn moment to step in.

It took enough tranq to get a good sized horse down. But dad was sleeping again an Jimmie had done a damn fine job with the stitching and bandaging. The extra oxy he slipped us for later in trade for a good cut of venison was a nice bonus too. Good man, our vet. There’s some around that says Big Jimmie likes himself his animals a little bit too much, if you know what I mean. Sayin’ somethin’ like that when I’m around will get you a busted lip though. Jimmie’s a good man, a good vet, and I don’t give a damn what he does in that barn of his at night.

We was having some coffee on the porch and trying to make sense of it all. Jimmie looked out at the forest while stirring his coffee. ‘Aint never seen sumthin’ like this here, that’s for sure, those bite marks was obviously from deer, teeth was way too blunt to be coyotes or such.’ ‘Figure it coulda been rabies?’ Milton asked worriedly. ‘Could be rabies. Could been them bucks was horny and was just bein’ all aggressive like. Hell if I know, I seen some people get bit by deer once or twice. But mostly when they was shot and not quit dead yet.’ He took a sip of his coffee, I rolled a cigarette. ‘Them deer usually get a bit ornery this time of the season, but I ain’t never seen ‘em outright attacking someone before.’ ‘It’s probably just nature’s ways anyhow, gave him a shot for should it be rabies. Keep him in bed, change his bandages daily. Slip him some of that oxy when he gets like he gets sometimes, knowing the old bastard, he probably won’t mind that none. I’ll be back in two weeks for them stitches, but I figure he’ll be fine after a couple of days.’

But dad wasn’t fine after a couple of days. He kept to his bed. Wouldn’t eat none of the venison we gave him either, started gagging even when we was just stewin’ up some for ourselves. Mainly he just sat there, drinkin’ hootch and askin’ for more oxy. If we did get him to eat anything at all it was mostly some potatoes or a grilled sandwich. He straight out refused to come out of his room so we had to bring sponges and hot water in for him to wash, and worse, we had to take buckets filled with excrement out. No way we could make him go to the outhouse to do his business there. Sometimes we could hear him stumblin’ in there. Cursing to himself or even at us through the walls. But dad being a mean sumbitch wasn’t new to us. It was the nightly crying that really got on our nerves. A Rogers does not cry.

Because dad needed pretty much constant care, me ‘n Milton weren’t working as much as we oughta. I had to cut back on hours at the mill and Milton cooked less batches than usual, barely keeping his customers satisfied. If dad hadn’t switched from crank to oxy my brother could’ve gotten himself into some real problems with some of the dealers he supplied. Us hillbillies can get awful mean if we don’t get what’s entitled to us. But the oxy caused other problems. We needed the stuff to keep dad manageable, but it was starting to eat at both our money and venison reserves quick.

So when me an Milton had been eatin’ mainly organ meat for a week because we needed the last prime cuts to get our hands on more pills, we decided that one of us had to go out and shoot some more deer soon. Me bein’ the better hunter and Milton having far more patience with Dad’s antics that I’d ever be able to bring up, the choice of who would go to the deer stand was quickly made.

Dad refused to speak about what happened whenever we’d ax. Telling us to mind our own Goddamn business. But that one morning at the crack of dawn, after spending most of the night up that fucking deer stand, I think I got a pretty damn good idea what’d happened. Even though I really wisht I hadn’t.

Now, I ain’t nearly as good a hunter as my dad was. I’m not one for bragging, but that sumbitch is probably the best hunter these parts have seen for a long time. He never messed around neither. Shoots them deer straight dead. He’s known to be a cruel bastard, but when it comes to animals he’ll never cause no unnecessary suffering. I wisht I could say the same for myself. First deer I shot I had to finish off with my hunting knife. Dad gave me a mighty asswhoopin’ for that one too. Couldn´t sit for a week. I´ve gotten to be a pretty decent shot over the years, but not nearly as good as a marksman as my old man. So sitting there at three in the morning, in that deer stand littered with empty beer cans, I was really hoping I’d shoot my prey nice and cleanly dead.

Because them eyes man, the eyes of a doe or buck bleeding out, trying to get up but failing, struggling for it’s life while you walk up with that knife to slit it’s throat. Them eyes you’ll never forget. You can see the humanity in ‘em. The utter panic. And let me tell you, it’s a sight that’ll haunt any man for years to come. At least, it send me straight to the bottle and the grass at only twelve years old. I sure could stand without ever having to see them eyes again.

Milton had been cookin’ like crazy and I got a couple of days off from the mill to stay with dad. He figured he’d cooked enough to keep the yokels happy for at least a week, so it was his turn to sit with the crazy old bastard while I’d hunt to fill up the freezer again. I actually really hate sitting up in that fucking stand. While the view is damn pretty, it straight looking out at the muddy pond the deer like to go to drink and all, you can also see that place from it. That place the locals don’t like to talk about, even though it’s mere backwood superstition. And even though dad might not give a damn about that place, it sure does give me the chills. Milton would probably laugh at me for even thinking this, but there’s just something off about that patch of barren land. Them stones bunched together like some folk from the olden days placed ‘em like that. Makes my stomach churn just lookin’ at that place.

So I packed my bag accordingly. Made sure I had more’n enough bourbon and grass to calm my nerves while sitting there. Might be I even snatched some oxy for myself but don’t you go tellin’ Milton that. He’s always been fine with the weed and the booze, but the way he looks at me when I go for the hard stuff just makes me feel all guilty like I was a Goddamn toddler caught with his hand in the cookie jar. Even though he cooks like the best of ‘em, he hates the hard stuff like nothin’ else.

It’s not even that you had too look at the place either. The drinking pond was at one side, that awful place at another. But it had this way about it so that you just have to look at it. Don’t ax me why, just is. So I made sure I had enough with me to keep that place from gettin’ to me in the end. I also brought a thermos of coffee so that I would be able to get myself back on track soon as the deer arrived. Couple of baloney sandwiches too. Enough shells to bring down a couple of deer. Don’t know why but I even brought my old .45 even though I knew I’d get no deer with that. Hell, don’t blame me, I just hate that place. I wanted to come prepared.

Me and Milton had been talking the evening before. We was sittin’ on the porch having ourselves a glass of the good stuff. The kinda bourbon that does not taste like smoked motor oil. Milton likes to go on about all kind of bull like ‘rounded aftertaste’ and God knows what, but I’m fine as long as long as it ain´t straight up turpentine. We was talkin’ about the legends of that place. Milton knows a whole Goddamn lot about local history and accordin’ to him the place has been a sacred spot from even before the first families started settlin’ down here. Now like I said before, Milton is probably about twice as smart as I am so most of what he says goes right by me. But this one story he told me that night about how apparently Injun women would go there to bury their stillborn babies sure stuck to me. See, it’s exactly the place for messed up shit like that to go down. And let me tell y’all something, the thought of Injun women goin’ to that place to cry about their dead babies is about the last thing I need to have on my mind when I’m sittin’ there waiting for them deer to show up.

So even though I like hunting, after that talk, I was looking less forward to sitting up in that Goddamn stand than ever before. But dad needed his oxy, Milton needed to cook so I needed to shoot me some deer.

So there I’m sitting, fuckin’ three ‘o clock in the morning, doin’ my best not to look at them awful stones and such, when sure as hell, I see this Goddamn fine looking woman coming outta the woods, walkin’ over to exactly them stones. She’s comin’ from this beaten down trail that I thought only deer and such use, and she’s walkin’ straight up there. I grab my binoculars and watch, because it sure takes some damn stones to take that path at this hour. And Goddamn me if she ain’t as nekkid as she was born. I try to get a better look, twistin’ them binoculars ‘till she’s right sharp. Jesus she’s a looker. Probably my age, if not a bit older. I can see from here that she’s got some Injun blood in her. Black hair, skin more olive than white. Now could be just the full moon playin’ tricks on my eyes, but I’m damn sure her and them stones cast a shadow awfully lookin’ like a big old buck.

She’s grabbin’ between her legs and I see red on her hands. Jesus. She’s smearin’ the red right on them stones, the crazy bitch. And from where I’m lookin’, it sure seems like them stones been stained with red for a mighty long time. This all is goin’ way too far for me, so I roll myself a joint. This ain’t shit no man should witness sober. I light my favorite kind of cigarette as I keep on watchin’ and even though the wind blows the wrong way for me to hear, I sure as hell see that woman chantin’. Movin’ her arms and swayin’ her body and what not.

Now here’s where I’m probably goin’ to lose a lot of y’all, but it happened so I need to write it down. I’m sittin’ there up that fucking deer stand getting myself stoned to deal with whatever is happenin’ down there, when this huge old buck comes walkin’ up out of the forest. And by walkin’, I mean walkin’ up on two legs. As you might know, a deer can not fucking walk on it’s hind legs. It’s whole body is designed to be on all fours except of course when a buck needs to prance for a short while during mating season. Now prancing is one thing, but actually fucking walking on two legs? Not in my Goddamn book.

I seen some pretty far-out stuff in my time, but as soon as I saw that squaw bending over and that awful buck walking over to her in that impossible way and I started to figure out what exactly was goin’ to happen right there I decided this’d be as good a time as any to make a run for my truck. As I said before, I don’t give a fuck what people do in their barns at night, but not in front of my fucking eyes, that’s for sure.

I slid down the ladder and was just about to head out to my (t)rusty Ford (Milton made me put that in, sorry) when the noises started again. The baying, barking, screaming deer noises. And I nearly shat my pants when I saw what was standing right in front of my car.

Their hot breath steamed in the morning chill. Now and then hooves scraped the dirt. A whole fucking herd of deer surrounded my only means of getting out of that Godforsaken place. Some were standing still, others paced around restlessly. All of them staring right at me. Staring with those big brown eyes I’d still see in my nightmares now and then from that one time years back. That time when the first shot didn’t manage to put ‘er down. And with them bitemarks on my dad, them bruises made by hooves, I sure as hell wasn’t going to risk scaring them off.

Ever been between a rock and a hard place? Well this was it. Them spooky deer in front of me, not even scared of me or nothing, and that damn Injun woman behind me doing things I don’t even want to think about with that big-ass buck that took to walking around like a man for some reason. It was either the woods or back to the deer stand.

Now I’m not the brightest tool in the shed, but even I could figure that them deer weren’t going to be able to climb the ladder to the stand. Not looking forward to running through the woods in the dark with that bunch of creepy ass deer running after me, I slowly made myself back up the ladder. Even though this place was avoided like the plague by most folk so rescue wasn’t anywhere near, I could’ve been off worse. I still had some coffee and a coupla sandwiches. If I’d just sit tight for awhile, them damn deer would clear off sooner or later. But there was still the question of them Godless acts going on by them fucked up rocks. I really did not want to look, but I had to. I just had to. I could feel my head turning even though I tried with all my might not to.

She stood on all fours. She looked right at me with eyes burning fierce in the pale blue dusk. Hair all knotted and tangled and a savage grin on her pretty little face. In front of her stood the buck. Stood there on his hind legs like it wasn’t nothing to write home about. It’s antlers catched some rays of the waxing moon, and if it wasn’t such a damn awful sight, it might’ve been a majestic thing to behold. It stood there, slowly raising it’s front legs, spreading them out. Now if you think the image of a huge buck standing on it’s hind legs, near twice as big as a man, and raising his front legs up in the air would be a silly one, you’re damn well mistaken. That thing standing there, defying all laws of gravity, big head tilted towards the raising sun and raising it’s front legs up in the air, is one of the most Goddamn scary things I’ve ever seen in my whole Goddamn life. Then it started screeching. It started screeching so loud that I thought my fucking head would burst open. It let out such a Godawful screech that everybody in a twenty mile radius could’ve heard it. And did too, according to the dogs barkin’ and the coyotes howlin’ and yappin’ in the distance. Now Milton, he tells me you can look up the sounds them deer make on the internet. So if you want to get any notion of the noise that huge thing made, look it up and multiply it times ten. It was enough to make any man go nearly insane.

The deer still surrounding my car tilted up their heads, all at the same time, and started baying and barking and screaming themselves. Then, as one, they set out down the road towards our cabin, hooves thundering, leaving a cloud of dust behind them. This seemed like the perfect opportunity to make a dash for my Ford, but again I couldn’t help to watch that heathen couple by the rocks. The girl and the buck. Both looking at eachother with something that could only be affection. The way I seen youngsters steal glances whilst their old folk weren’t looking. Looks that hold promises of things I´d rather not speak about, but had my fair share of, on backseats of muddy trucks. Then the buck walked off into the woods. Damn gracefully too, for a beast that’s not supposed to walk that way. The girl got up and walked off too, in the opposite direction, near where chimneys started to smoke, where mothers were gettin’ up to cook some grits for breakfast.

I slid down the ladder, nearly broke my neck doing so, and ran to my car. Drove it as fast as I could to the cabin too, like the devil himself was chasing me. At that moment, that notion didn’t seem that far off as I’d’ve liked, to be honest. As I was getting closer to home, a sick feeling started taking hold of me, starting in my gut and spreading ‘till I felt dizzy and about ready to hurl. Something was not right, something was waiting for me there that I’d rather not find. But I drove on, eating the miles until I could see the cabin taking shape in front of me.

It was a Goddamn mess. The earth around the cabin was trampled. The screen door hangin’ by it’s hinges. On the porch was Milton, clutching one hand in the other, sitting in a pool of what I hoped was motor oil until I got closer.

He was pale as snow my brother was. Sitting there on what was left of our beautiful porch. A porch now splintered, boards sticking out, holes everywhere. I kneeled beside him and had to swallow back bile when I saw the stump he was clutching. What was once a well shaped, almost feminine hand that any piano player would’ve killed for was now a ragged bloody mess, most of the fingers bitten off. ‘It’s done man, it’s done. It’s been a long time coming and now it’s done’ he said mournfully, right before he passed out. And suddenly, the mere notion of going into that cabin nearly gave me a panic attack. I ripped off my denim shirt and bound the remains of my brother’s hand as well as I could. I’d like to think that I wanted to make sure he was okay, but something in me knows it was mainly because I just didn’t have the stones to go in to our home at that moment.

But when the bleeding was under control and I had fetched my brother a blanket out of my car, I knew I had to. Our home was a mess. A Goddamn Godawful mess. Deer droppings and piss everywhere. The wooden floor cracked by hooves. Scratches from antlers on the walls. And I knew where I had to go. This whole thing started making sense to me bit by bit, even though I’d rather it didn’t. Mom’s death. Dad’s whoring. I knew where I had to go and I knew what I’d see. But my suspicions didn’t save me from the shock of actually seeing what I was afraid of seeing. You can picture somethin’ in your head as much as you like, but reality will always be more ugly than you could’ve imagined.

Dad’s room was worse’n anything else in the house. He’d been writing on the walls with everything he could’ve gotten his hands on. From charcoal to shit to blood. All the walls were covered in one message, from as high as he could reach right down to the floor:

‘I’m sorry my unborn child’

Dad himself lay dead in a corner. Trampled and bitten to a bloody pulp. The smell of blood and excrement in that room was so strong I had to rush out to the fresh air. I stood gasping on the porch when I heard Milton’s weak voice. ‘They came for him. Tried to stop ‘em but they was too many. Wasn’t interested in me neither. Was the old bastard they wanted.’

We’ve been stayin’ here in this mangy old motel. Using one of the computers they’ve set up for them that needs it. Milton can’t type none, what with his hand, but he says we need to tell y’all this story. Tell y’all that when us backwoods hillbillies don’t like a place none, you’d better stay clear of that place.

Especially if you’re partial to knock up whores.

Een ding zal ik wel missen: het hilarisch morbide fotogenieke van de oude Paus

Spanning en sensatie in Vaticaanstad de afgelopen maand. Geheel onverwachts gaf Paus Benedictus XVI aan dat hij af zou treden als Paus. Alhoewel de redenen voor zijn aftreden nooit helemaal duidelijk zijn geworden wordt er wel gezegd dat de nu Heilige Vader in ruste de politieke intriges binnen het Vaticaan en de Kerk als geheel niet meer aankon, met name nadat onderhandelingen over de terugkeer binnen de boezem van de Kerk van de afscheidingsbeweging “Vereniging van Paus Pius X” op niets waren uitgelopen. Onderhandelingen waar Benedictus tijdens zijn pontificaat veel tijd en moeite in heeft gestoken. Daarnaast is en blijft Benedictus een theoreticus, bekend om zijn rol als waakhond van de Kerkelijke leer toen hij nog Kardinaal Ratzinger was, die zich meer op zijn gemak voelt in zijn bibliotheek omringd door zijn katten dan tussen de mensen. Het klinkt dan ook logisch dat het publieke ambt een zware wissel op hem heeft getrokken.

Ondertussen is Benedictus opgevolgd door de Argentijn Kardinaal Jorge Mario Bergoglio, die de naam Franciscus heeft aangenomen. Dit is een interessante keuze van het Concilie geweest om diverse redenen. Allereerst is de nieuwe Paus een Jezuit, de eerste van zijn orde die tot Paus is verkozen. Jezuiten liggen van oudsher moeilijk binnen het Vaticaan door hun vasthoudendheid aan armoede en nederigheid. De nieuwe Paus reed als Aartsbischop met het openbaar vervoer in plaats van in de bischoppelijke limousine, en woonde in een klein appartement in plaats van het Bischoppelijk paleis. Als Paus Franciscus heeft hij deze trend doorgezet door niet zijn intrek te nemen in de luxueuze pauselijke vertrekken van de St Pieter. Ook heeft hij zich toegangkelijker voor het publiek getoond door niet in de gepantserde pausmobiel te rijden en zelfs te stoppen om handen te schudden en te praten met mensen uit het publiek. In zijn eerste voordracht voor de verzamelde kardinalen heeft hij opgeroepen tot een Kerk die meer verbonden is met de wereld en heeft onder andere sociale ongelijkheid uitgeroepen tot een van de grootste zondes. Dit laat zien dat het Vaticaan eindelijk wat gevoeliger is geworden voor de vele jaren aan kritiek ten overstaan van de manier waarop zij in de wereld staat.

Daarnaast is Franciscus een Zuid-Amerikaan en daarmee de tweede niet-europese Paus in de geschiedenis. Of dit een definitief teken is dat het zwaartepunt van de Katholieke invloed naar het zuidelijk halfrond is verplaatst zal de tijd leren maar het laat wel de groeiende invloed van met name de Zuid-Amerikaanse landen op de Kerk zien en het is een handreiking naar de wat liberalere takken binnen de Kerk terwijl ondertussen de conservatieve geloofsleer geen geweld aan wordt gedaan. De nieuwe Paus spreekt onder andere vloeiend Italiaans, en is wat betreft zaken als abortus, homofilie en seks minstens zo conservatief als Benedictus. Wel gebruikt hij andere bewoordingen, met wat minder inquisitionele trekken.

Alhoewel dit blog zonder meer het standpunt verdedigt dat het Vaticaan als zijnde een symbool van een ultraconservatieve geloofsleer dat zijn weerga niet kent volledig buiten elke realiteitszin staat en daarom drastisch in haar wereldlijke macht ingeperkt zou moeten worden, zien wij ook wel op een aantal gebieden de noodzaak van een dergelijk instituut en doen daarom een handreiking, naast de bijbehorende felicitaties aan de nieuwe Paus, in de vorm van een goedbedoeld advies: begin met bier drinken.

Door bier te drinken zal Franciscus zich aansluiten bij Adrianus VI, de eerste en enige Nederlandse Paus (1522-1523), die voor nogal wat opgetrokken wenkbrauwen zorgde door zijn sobere levensstijl, zijn hang naar integriteit en zijn voorliefde voor (Utrechts) bier. Adrianus kwam namelijk uit Utrecht. Speciaal om hem te herdenken heeft de onafhankelijke brouwerij De Leckere uit Utrecht Pontificale gebrouwen. De Leckere is in 1997 in Utrecht opgericht en brouwt 100 %  biologisch bier naar oud-Utrechts receptuur. Pontificale is een zwaar bier van 7,2%, amberkleurig met een basis van drie soorten hop. Hoewel het alcohol percentage hoog ligt, is dat tijdens het drinken niet meteen te merken. Pontificale is in eerste instantie fruitig, zelfs licht zoet, maar in de afdronk komen wat bitterder, roostige ondertonen mooi naar boven om het palet te complementeren.

Dit zorgt voor een zwaar maar licht te verteren bier, een mooi overgangsbier voor dit jaargetijde, waarin we van de winter naar de zachtere lente gaan. Het is geen uitgesproken bier, er zit van alles een beetje in, erwacht dus geen hoogstaande spanning en sensatie, maar zeker voor de pilsdrinkers onder ons kan Pontificale een welkome verandering bieden van tijd tot tijd. Zoals we ook hopen dat de nieuwe Paus een paar welkome veranderingen zal bieden.

Voor mijn afstuderen heb ik me het afgelopen jaar verdiept in de wereld van de Creepypasta; digitale kampvuurverhalen en urban legends. In juli presenteer ik een boek met een selectie van zestig van de beste verhalen die er op het internet rondzwerven. Tot die tijd ga ik jullie zo nu en dan lekker maken met een fijne griezelige pasta.

We beginnen vandaag met Julia Legare, een fraai opgezet spookverhaal gebaseerd op de legende met dezelfde naam.

Julia Legare

A few years ago I was spending some time with friends exploring old, supposedly haunted, places. We were at the Edisto First Presbyterian Church, where a girl named Julia Legare was buried in her family mausoleum in 1852.
People reported hearing unearthly screams time and time again, but never investigating the cause of it. Fifteen years later, when they opened the door to the mausoleum to inter the next family member who had died, finding her corpse huddled in the corner next to the door, arms outstretched as if still trying to find the exit.

Well, my friends thought it would be a funny idea to shut the giant stone door (which was originally open) behind me and pick me up in the morning. The bastards left me there… I tried and tried, using all of my strength, but I couldn’t budge it, it had taken four people to put it in place. In the dark, I resigned myself to the night ahead of me.
Now, I normally don’t frighten easily, but sitting there in the relatively small place, surrounded by a looming pressure that I couldn’t begin to explain, the darkness itself seemed to try to consume me. From all around it felt like weight was pressing against my skin, making even breathing hard. I sat in the dark for what must have been hours.

Then I heard the scratches. They were faint at first, I was sure it was my imagination, but soon they became more and more frantic as time passed. I huddled up in one of the corners farthest from the door and tried to cover my ears but nothing could stop the growing cacophony. This all may have lasted for a few minutes, but each second was an unbearable eternity.

Then, a loud scream echoed through the darkness, it was a wail of unrestrained pain and fear. The scratching stopped. For the first time I could distinctly make out the sound of a girl sobbing to herself, the pitiful gasping of one without a shred of hope left.

I felt such sorrow at the moment, such pain, that I think I forgot how to be afraid. In my heart all her suffering seemed to resonate. Inexplicably, I found myself apologizing aloud for everything that had happened to her. Hell, a part of me wanted to reach out and feel for a body to hug, but I couldn’t bring myself to do it for fear that I truly would find one.

I don’t know whether or not she heard me or was even aware of my presence, the sobbing continued and I could again hear fingers against the stone slab that was the tomb door.

I fell asleep at some point, which I felt was a merciful gift from the fates. I’m not sure how long I was out, but I was woken by a loud and powerful thud as the door slammed against the ground outside. I could tell from the light gray outside that daybreak was near, so I must have slept for at least a few hours.

I stumbled outside and went to a small unlocked prayer house. I think previously it was a segregated mini-church, but regardless, I leaned against the door and waited nervously until my ‘friends’ arrived. I approached them as they clustered around the fallen door, two of them were kneeling next to it with faces of shock.

There were bloody streaks covering the interior of the door, some with light scratches from fingernails, many without. I think now that she must have shrieked when they broke away from her hands, but I can’t be sure.

At first, they looked to me, then checked my hands, then nervously glanced at one another. I was rightfully pissed with them and told them every detail of what I remembered, wanting them to know what I had been put through.

Finally, after I grudgingly got into the car and we started to head back, someone spoke up. My friend said to me “We were afraid to say anything, but look at your face.”

I later found out that many times people had tried to permanently seal the entrance to the mausoleum, including enough heavy locks and chains that it would require heavy equipment to remove it, only to have it found torn open with the door lying on the ground once more. This was in the 1980s, the last attempt of many through the decades. It seemed like some force was ensuring that it was impossible to ever repeat the mistakes of the past. This is something I am understandably quite grateful for, but to this very day I am chilled to the bone when I think of what happened that night.

When I reached from the back seat and adjusted the rear-view mirror, I saw that there was blood caked on my face. Just like the streaks upon the stone slab, there were dark red lines on either side, as if someone had gently cradled my face with torn fingers as I slept that night, feeling the warmth of another for the first time in over a hundred years.

Fonkelpimp – Motel Misanthropy Mixtape 4 by Fonkelhorse on Mixcloud

Deze is voor het einde van de winter. Deze is voor langere dagen. Deze is omdat we allemaal jammeren om de zomer.

Ofwel Winterdepressie. Het is weer zo ver. Even was ik dit jaar bang dat ik er geen last van zou hebben. Winterdepressie is als een oude vriend voor mij, die ik een keer per jaar zie, en waarvan ik het ook niet erg vind dat hij niet regelmatiger langskomt, maar die ik toch mis als hij zijn jaarlijkse bezoek overslaat. Gelukkig hebben de Nederlandse Weergoden zichzelf weer in de hand, en na een nogal winterse periode is het druilerig, grijs, grauw en koud geworden. Zoals we dat van Nederland mogen verwachten zo richting het einde van februari.

Goed, wat is winterdepressie? Winterdepressie is voor het eerst beschreven door (heel toepasselijk) de Zesde Eeuwse Gothische wijsgeer Jordanes in zijn Getica waarin hij beschrijft hoe in een aantal Noorse landen de gemoedstoestand van een groot deel van de bevolking lijkt te kelderen gedurende de wintermaanden. Eeuwen later, in 1984, is de stoornis opnieuw beschreven door Norman Rosenthal en zijn collega’s die het Seasonal Affective Disorder ofwel SAD noemden. SAD kenmerkt zich door depressieve klachten als vermoeidheid, slaapproblemen, lusteloosheid, een verminderde behoefte aan sociale omgang, stemmingswisselingen, concentratieverlies en pessimisme. Ook een grote behoefte aan koolhydraten kan een bijkomende aanwijzing zijn voor SAD. In Nederland ervaren ongeveer 1,2 miljoen mensen per jaar een winterdepressie die kan varieren van (zeer) milde klachten tot intensieve depressieve periodes. Daarom wordt het verschil gemaakt tussen Subsyndromal Seasonal Affective Disorder (SSAD) en Seasonal Affective Disorder (SAD). SSAD is de veel voorkomende milde variant, die vaak met beweging en lichttherapie te verhelpen is. SAD is de extremere variant, die meestal leidt tot heftige depressieve episodes die veel op dysthymie lijken en veel voorkomt bij mensen die aan een depressieve stoornis  leiden of bipolaire klachten hebben. Aangezien SAD dus vaak een onderdeel vormt van een, groter, onderliggend probleem waar alleen een psychiater bij kan helpen, wil ik me in deze column dan ook richten op SSAD, de mildere variant.

Wij van Fonkelhorse zijn tegen elke vorm van misbruik en al helemaal tegen alcoholmisbruik. Als je aan SSAD leidt, of zoals ik, aan een ernstiger variant, let dan op je alcoholconsumptie. Een teveel aan alcohol veroorzaakt een verergering van je depressieve klachten en alhoewel ik het regelmatig drinken van alcohol altijd zal voorstaan wil ik erop aandringen dit met mate te doen. Zelf vergelijk ik een goede fles drank regelmatig met een huisdier, dat je moet koesteren en met liefde moet verzorgen zodat je er optimaal van kunt genieten. Misbruik je fles alcohol dus niet maar geef hem het warme en veilige thuis dat hij verdient!

Zoals gezegd is SSAD met onder andere beweging en lichttherapie te verhelpen. Zelf ben ik zoals veel mensen nooit een groot voorstander van lichttherapie geweest. Het is onhandig omdat je een half uur tot een uur voor een lamp moet zitten en daarnaast heeft het in mijn ogen altijd iets tegennatuurlijks gehad. Een leuk weetje is namelijk dat winterdepressie waarschijnlijk een genetische adaptatie is op de hibernatie ofwel winterslaap respons van een verre voorouder. Zoals vrijwel alle dieren reageren ook wij op winterse omstandigheden maar omdat onze omgeving een winterslaap en de daarbij behorende energiebesparing onnodig maakt, ervaren wij een daling van onze gemoedstoestand. Overigens is ook wel gesugereerd dat winterdepressie iets met de regulering van reproductie te maken heeft omdat met name vrouwen er last van hebben. Goed, dan blijft beweging dus over. Hoewel het de meeste mensen altijd verbaast, ben ik een groot voorstander van beweging, en beweeg ik ook graag en veel, zij het op mijn eigen tempo en meestal voorzien van een sigaret. Het voordeel van bewegen is dat je nog eens ergens komt en wat er aan zonlicht door het wolkendek komt zoveel mogelijk meepakt. Daarnaast zorgt beweging er altijd voor dat als je weer verkleumd maar voldaan thuis komt, je des te meer een borrel hebt verdiend. En deze maand verdient iedereen die beweegt en/of aan winterdepressie lijdt een goed glas Thor whisky.

Thor is de eerste van de vier whisky’s uit de Valhalla-serie, uitgebracht door de Highland Park distilleerderij. Het is ode aan de Vikings die van de 9de tot de 15de eeuw de Orkney eilanden, waar de Highland Park distilleerderij gevestigd is, in bezit hadden en die als basis gebruikten voor hun strooptochten in Engeland en Schotland. De Goden Loki, Freia en Odin zullen de serie compleet maken.

Hoewel de fles zelf min of meer het standaard Highland Park model volgt is het logo wel een mooie afbeelding van Mjolnir, de mythische hamer van Thor. Met daaronder de naam van de God zelf. Maar het is de casing die in het oog springt. De fles wordt namelijk geleverd in een houten standaard die de boeg van een Drakkar schip uitbeeld. Fraai en origineel. Meestal gooi ik verpakkingen van flessen direct weg, maar deze kan ik zeker als een blijvertje classificeren! Met een beetje geluk passen er namelijk ook andere flessen in.

De inhoud doet zeker niet onder voor de verpakking. De kleur is een mooie, fris aandoende amber die de smaakpappillen alvast gedegen voorbereid. De smaak is zonder meer goed. Meerdere lagen, en complex, met een stevige, droge afdronk waardoor elke slok weer een nieuwe verrassing in petto heeft. Het aroma complementeert dit door de aangename prikkeling en warmte van de afdronk te versterken.

De enige reden waarom ik er een tijd over getwijfeld heb om over deze fles te schrijven is dat hij relatief duur. Een fles Thor gaat voor gemiddeld 130 euro over de toonbank. Dit heeft met name te maken met de gelimiteerde oplage, en de prijs heeft dus meer te maken met marketing dan met de daadwerkelijke inhoud. Maar aan de andere kant is het soms ook lekker om niet te veel op de prijs te letten en te kopen waar je op dat moment zin in hebt. Een depressieve episode is niet alleen heel naar maar kan ook aanzetten tot wat dieper nadenken dan je misschien gemiddeld zou doen, nieuwe wegen te onderzoeken, oude verhalen op te halen. En hoe kan dat beter dan met een fles die de oude verhalen van Thor de God van de Donder in herinnering brengt?

Lieve Moeder Natuur,

Herfst snap ik. Lekker veel regen voor de plantjes. Lekker veel wind zodat de blaadjes van de bomen waaien. Fraai bokbiertje. Helemaal prima hoor!

Winter snap ik ook, want de natuur moet af en toe ook even chillen en niet continu bezig zijn met zaad uitstorten over nietsvermoedende voorbijgangers of weet ik veel wat die planten allemaal uitspoken in de lente. Beetje sneeuw, lekker Black Metal luisteren, niks mis mee.

Maar dit? Dit is gewoon helemaal niks Moeder Natuur, en dat weet u zelf donders goed. Bevroren water dat uit de hemel flikkert? Ranzig, waterig kutweer? Daar hebben we toch helemaal niets aan met z’n allen?

Daarom, lieve Moeder Natuur, daarom breng ik u deze offerande. Heerlijk hete muziek die onze verkleumde lijfjes genoeg opwarmt om eens flink met bezem en emmer door onze muffe huizen te jagen en de donkere maanden te vergeten.

Ziet u hoe ik smacht Moeder Natuur? Ik hoop het, want zo kan het gewoon niet langer.

Liefs,

Fonkelpimp, uw nederige dienaar.

Ongeveer anderhalve week geleden heeft het Hooggerechtsof in Kameroen twee mannen vrijgesproken die wegens vermeende homofilie tot vijf jaar cel waren veroordeeld. De twee hadden in een bar allebei een glas Baileys Irish Cream besteld en dit feit gecombineerd met hun iets te verzorgde uiterlijk heeft geleid tot hun arrestatie. Nou zul je mij niet horen zeggen dat ik het per se terecht vind dat de twee zijn opgepakt om het bestellen van een glas Baileys. Ik heb toevallig wat praktische ervaring met de staatsgevangenis Kondengui in Kameroen en dat is een heel speciaal stukje hel op aarde. Maar ik wilde het jullie toch meegeven.

Goed. Na deze korte en hopelijk instructieve anecdote wil ik graag ingaan op het thema van deze maand: whisky van om en nabij de vijftien euro. Bij de meeste mensen volgt het leren drinken en waarderen van whisky een vrij eenduidig patroon: het begint met het voorzichtig proeven van een lichte en niet heel goede maar wel bekende blend of bourbon. Ik gebruik hier specifiek het woord “voorzichtig” omdat het grootste gedeelte van de mensen die op een feestje met whisky in aanraking zijn gekomen (lees: een alcoholvergiftiging hebben opgelopen door het leegdrinken van een fles White Lion) zich daarna niet meer zo snel aan een proeverijtje zullen wagen. Whisky is en blijft bij uitstek een drank waarbij zeker in den beginne voorzichtigheid geboden is. Maar als de eerste keer in de smaak is gevallen, gaat men al snel op zoek naar meer en dan komen de wat zwaardere blends als Famous Grouse om de hoek kijken. Maar de consensus is al snel dat een echt goed whisky merk zijn flessen in een doosje aanlevert en dan is het nog maar een kwestie van tijd voordat de eerste fles Glenfiddich aangeschaft wordt.

Vanaf het moment van die aanschaf kan de whisky fanaat in spe tussen twee kanten kiezen: velen blijven hangen bij die eerste aanschaf, proberen nog wel het een en het ander maar willen er uiteindelijk ook niet meer van maken dan dat het is. Dit is overigens ook sterk afhankelijk van het milieu waar men in zit. Ik moet bijvoorbeeld de hiphopper nog tegenkomen die geen fles Johnny Walker (of, interessant genoeg, Courvoisier) besteld als hij whisky wil. Maar even zovelen wagen het erop en reizen af naar de Schotse eilanden om zich daar te verliezen in de maelstrom aan merken, smaken en vooral opinies. En het is over dat laatste dat ik het weer eens wil hebben.

……………………..

Ik zal heel eerlijk met jullie zijn: het is alweer een week geleden dat ik aan deze Drink of the Month ben begonnen. Want wat wil ik nou eigenlijk zeggen? Ik weet het eigenlijk niet meer. Wil ik zeggen dat het iedereen vrij staat om te vinden wat hij of zij wil? Misschien, maar dan kan ik net zo goed ophouden met deze column omdat die er toch grotendeels om draait dat ik ergens mijn mening over geef. Wil ik misschien zeggen dat de meeste whisky drinkers blase zijn omdat de meesten neer kijken op elk merk dat niet van een of ander winderig eiland voor de kust van Schotland afkomstig is? Misschien, maar daarmee snijdt ik mezelf ook weer redelijk in de vingers omdat er namelijk genoeg drank is waar ik bijna dagelijks mijn elitaire neus voor ophaal.

Eigenlijk realiseer ik me nu dat het antwoord vrij eenduidig is: ik moet het hebben over de angst die achter het grootste gedeelte van de opinies over drank schuil gaat. En zeker als het over whisky gaat omdat whisky een bepaalde status geniet. Whisky staat bij uitstek voor de goede dingen des levens, voor beschaving, diepgang en de wil om je te onderscheiden. Whisky is avontuur, mannelijkheid, de sprong in het onbekende. Een teken van volwassenheid en een goede want complexe smaak. Dit alles is terug te zien in de manier waarop whisky merken zichzelf presenteren. Merken als Laphroiag, Glen Dronach, Jim Beam of Six Isles zijn niet zomaar drankmerken, ze representeren een levensstijl, een manier om naar de wereld te kijken, een definitie van jezelf. Vertel mij welke whisky je drinkt en ik vertel jou wie je bent. Geen wonder dus dat de consument er alles aan doet om over te komen als expert. Heb je ooit in een bar iemand horen praten over de complexiteit van een glas wodka? Wie heeft het ooit gehad over de subtiliteit van de afdronk van het een of andere tequila merk? Maar als je een glas whisky besteld wordt het bijna van je verwacht. Je drinkt niet om het drinken, je drinkt om de ervaring, sterker nog om het statement. Vandaar dat whisky ook zo duur kan en mag zijn. Hoe duurder de fles, hoe sterker het statement dat je maakt.

En dat brengt mij terug bij mijn oorspronkelijke onderwerp: whisky van om en nabij de vijftien euro. Wat ik zo intens waardeer aan merken van die prijsklasse is de minimale hoeveelheid pretentie. Whisky van om en nabij de vijftien euro is lekker, maar niet hoogstaand. Je bent niet uren bezig met het proberen te ontwarren van het palet. Je neemt een ferme slok en dan weet je of je borrel lekker is of niet. Vijftien euro is ook niet zo duur, wat betekent dat als je glas leeg is je rustig een tweede, derde en vierde keer in kan schenken zonder dat je je schuldig hoeft te voelen over het feit dat je er in een avond  zeventig euro doorheen jast (nou voel ik me daar persoonlijk nooit echt schuldig over,  maar soms speelt het mee). De fles reflecteert over het algemeen de inhoud. Robuust, zonder al te veel fratsen en kan meestal tegen een stootje. Je hoeft dus niet bang te zijn dat je per ongeluk een museumstuk uit je handen laat vallen na je vijfde borrel. Ook variatie kan altijd. Puur, on the rocks, of in een cocktail. Het kan allemaal in deze veelzijdige prijsklasse en je hoeft niet aan te rommelen met pipetjes met bronwater. En voor de mensen die van een statement houden. Ook met een fles van vijftien euro maak je een statement. Misschien het beste statement van allemaal: “ik wil graag een glas whisky omdat ik daar nu eenmaal zin in heb”.

En daarmee ben ik toch eindelijk aan het einde gekomen van deze Drink of the Month. Gelukkig maar, want ik begon hem een beetje te knijpen.

Je ontkomt er niet aan, het is overal: de kerstmuziek. En altijd weer dezelfde uitgekauwde en weer opgehoestte gezapige kloteliedjes. Maar vreest niet lieve lasers, ik neem jullie mee op een korte reis langs enkele jingle bells die het net even anders doen.

5. Erlösung – Silent Night

Black Metal Kerst voor Satan, om thuis gezellig mee te brullen!

4. Reverend Horton Heat – Jingle Bells

Ook Rockabilly en kerst kan prima samen, blijkt maar weer. Go Reverend!

3. Psy & Wham – Last Christmas

Oppa Christmas Style! Beste mashup van het jaar, zelfs ik krijg hier zin in kerstbomen van.

2. Hurts – All I Want for Christmas is New Years Day

De dramaqueens van Hurts hebben het niet zo op kerst. Daarom hou ik ook zo van ze.

1. Joost Zijn One Man Band Showorkest – Jezus is Jarig (studio version)

Joost kennen we natuurlijk al lang, dus ik zal vast niet de enige zijn die dolgelukkig is met de eerste echte videoclip van deze held. Bonuspunten voor de geiten.

Nog twee weken te gaan en dan loopt de Mayakalender af. Volgens doemdenkers, ramptoeristen, religieuze fanatici en hippies van over de hele aardbol zal op 21 december 2012 de wereld zoals wij die kennen ophouden te bestaan.

Aangezien we in een multiculturele, open en vrije samenleving leven is geen eenduidig antwoord te formuleren op wat er precies gaat gebeuren. Volgens de Jehova’s, die het al vele malen eerder bij het verkeerde eind hadden, is nu toch echt de tijd aangebroken dat de komst van hun Verlosser ook echt plaats gaat vinden. De hemelen zullen open splijten en Christus en zijn legioenen zullen te vuur en te zwaard de ongelovigen wel eens laten zien wie hier de baas is. Mensen die de verhalen van de Maya’s letterlijk interpreteren zitten niet ver van deze lijn af, maar vervangen Christus door de god Bolon Yokte, al is het vrij onduidelijk wat die precies komt brengen. We leven per slot van rekening in de tijd van de moderne wetenschap, dus ook de komst van aliens mag zeker niet uitgesloten worden, evenals een botsing met de planeet Niburu. Iets wetenschappelijker onderbouwd, maar even sterk qua verhaallijn, is het op die datum omdraaien van de Noord- en Zuidpolen, die de grootste planetaire chaos van de afgelopen vijftigduizend jaar tot gevolg gaat hebben. Hoe het ook zij, de gemeenschappelijke deler is er een van chaos, vernietiging, verwoestende aardbevingen, plagen, oceanen van bloed en rivieren van tranen. De enigen die dit anders zien zijn, hoe kon het ook anders, de hippies. Die zien in de 21ste een begin van een nieuw en verlicht tijdperk waarin wereldvrede en vrije seks de leidraad zullen zijn. Woodstock op een planetaire schaal.

Wat te doen als het zo ver is? Ook over het antwoord op die vraag lopen de meningen uiteen. De Jehova’s houden het simpel met het bidden voor een goede afloop en een plek in het hiernamaals. Een man in China heeft al zijn spaargeld in het bouwen van een heuse Ark van Noach gestopt, hoewel het mij een beetje ontgaat wat een houten Ark precies voor bescherming kan bieden als, zoals veel mensen geloven, de ozonlaag het begeeft en we allemaal verzengd worden in de hitte van de zon. Een aantal Christelijke groeperingen in met name de Verenigde Staten pakken het grootser aan. Er zijn hele enclaves gebouwd waar mensen tot de tanden toe bewapend klaar staan om zich in de eindstrijd te mengen zodra die zich aandient. En de hippies weten zeker dat door meditatie, het roken van grote hoeveelheden joints en het branden van eindeloze hoeveelheden wierook de innerlijke liefdesbaby die in elke mens verstopt zit de wereld wel weer in de goede richting zal doen koersen.

Wij van Fonkelhorse hangen daar een beetje tussen in. Natuurlijk zijn we nooit vies geweest van apocalyptische doemscenarios en het is jullie misschien zelfs ter ore gekomen dat we een tijd lang maandelijkse bijeenkomsten hebben gehouden waarin wij ons voor hebben bereid op het moeten opbouwen van een nieuwe samenleving in de nabije toekomst. Daar hoort natuurlijk een flinke knokpartij bij maar ook een flinke hoeveelheid seks (al dan niet vrij), want zonder seks geen samenleving.

Dit alles beantwoord alleen nog niet de vraag wat je precies moet doen op de dag zelf? Alle scenario’s houden zich namelijk bezig met de tijd erna. Misschien is dat ook wel terecht, want het antwoord op de vraag “wat moet ik doen op 21 december 2012″ is eigenlijk van een kinderlijke eenvoud: helemaal niets. Zie het zo: je kunt wel in een ondergrondse bunker gaan zitten op de dag des oordeels maar als er inderdaad een allesverwoestende aarbeving komt op een schaal die nog nooit eerder gemeten is, dan loop je eerder de kans om zo plat als het spreekwoordelijke dubbeltje gedrukt te worden dan dat je het overleefd. Dit geldt net zo goed voor een Ark van Noach. Los van het feit dat een houten Ark van hout is, dus niet vuurbestendig, staat mij iets bij over “Het Beest dat uit de Zee oprijst”. Ik weet niet of het een goed idee is om in een houten tobbe rond te dobberen als er op elk moment onder je een zeskoppige draak kan besluiten wat frisse lucht te komen happen. Wat betreft de enclaves vol gewapende paramilitairen: ik denk niet dat kogels heel veel uit zullen richten. Noch tegen vulkaanuitbarstingen en overstromingen, noch tegen hordes engelen en demonen die elkaar in de haren vliegen. Kortom, wie het overleven en wie niet zal een kwestie van puur toeval zijn. Al is het alleen omdat we niet weten wat ons te wachten staat.

Dit wil natuurlijk niet zeggen dat ik voorstel om het einde lijdzaam af te wachten. Nee, ik stel voor om er een feestje van te maken. Dit heeft drie voordelen: ten eerste kun je je niet voorbereiden op het eind van de wereld, maar wel op een leuk feestje. Ten tweede, als de wereld inderdaad in bloed en vuur vergaat zijn we tenminste zo dronken dat we er niets van merken. Ten derde, als de wereld niet vergaat, dan heb je tenminste een leuk feestje gehad. En wie weet zelfs vrije seks.

Hoe doen we dat? Met de thema-cocktails die ik in deze speciale editie wil presenteren. Een gegarandeerd succes, wat de afloop van het feest ook maar moge zijn. Zoals ik al schreef zijn we bij Fonkelhorse niet vies van apocalyptisch getinte praat dus bied ik jullie zeven cocktails aan, een voor elk van de zeven plagen van de apocalypse. Proost en op de verdoemenis!

De zeven plagen die de mensheid zullen teisteren vanaf 21 december zijn beschreven in Openbaring 16:1-21. Het is het luiden van de zevende bazuin die deze plagen over de wereld zal afroepen.

Plaag 1: Onder de mensheid zal een vreselijke uitbraak aan pijnlijke zweren ontstaan.

Eigenlijk krijgt iedereen een soort herpes. De ideale cocktail lijkt me dan ook de Devil’s Kiss. Dit is een shot bestaande uit een halfje bruine rum, een kwart Kahlua, en een kwart rode Grand Marnier. Alcohol is een ideaal ontsmettingsmiddel bij zweren en open wonden dus dan lijkt deze alcoholische overdosis me geen slecht plan.

Plaag 2: Al het leven in de zee sterft af.

Daar zit je dan in je Ark. Aangezien de zeskoppige draak ook uit de zee verreist wil ik als cocktail de Antichrist voorstellen. Ook de Antichrist serveer je in een shotglas. Meng een derde Bacardi 151 met een derde pepermunt likeur en een derde Jagermeister likeur. Hou je hoofd naar achter en laat het shot direct achter in je keel lopen. Het duurt hoogstens een minuut voordat ook jij zult buigen voor de Antichrist.

Plaag 3: De rivieren veranderen in bloed.

Nou nu zitten we er toch echt midden in en is er geen ontsnappen meer aan. Tijd dus voor een groot glas Armageddon. De Armageddon serveer je in een mooi groot cocktailglas, waarin 30 ml witte rum, 30 ml Passoa, sinaasappelsap, een scheutje grenadine om het af te toppen en ijsklontjes. Voor de mensen die het wat rustiger aan willen doen wil de barman misschien wel een Bloody Mary mixen.

Plaag 4: De hitte van de zon wordt zo intens dat alles verschroeid wordt.

Bij intense hitte moet je veel drinken, en om in thema te blijven kies je dan ook voor de Eternal Fire Storm (of een Tequila Sunrise natuurlijk maar dat is geheel voor eigen verantwoordelijkheid). Eternal Fire Storm is een mix van 30 ml Tequila, 30 ml Galiano, 15 ml appelsap en 15 ml aardbeiensap. Gooi alles in een shaker met wat ijs, flink mixen en serveer het geheel in een longdrinkglas.

Plaag 5: Alles wordt in duisternis gehuld.

En dat is misschien maar goed ook want dan zie je tenminste niet hoe de Diablo die je dan gaat bestellen eruit ziet. Dit is een knaller hoor. Doe ijsblokjes in een longdrinkglas, schenk daar 60 ml Tequila en 20 ml Creme de Cassis bij. Neem twee partjes limoen en knijp ze fijn boven het glas voor dat je de partjes erbij gooit. Vul de rest van het glas op met Ginger Ale.

Plaag 6: De rivier Eufraat droogt op en de legers van de Antichrist verzamelen zich om de slag van Armageddon te strijden.

Gelukkig is dat allemaal ver van ons vandaan in het Midden-Oosten dus kunnen wij even bijkomen van alle voorgaande consternatie. Laten we ons vooralsnog wel beseffen dat we het hier hebben over de eindstrijd en om de troepen een hart onder de riem te steken drinken we dus allemaal een Gates of Hell. Meng 45 ml Tequila, 10 ml citroensap en 10 ml limoensap met wat ijsblokjes in een shaker. Fink schudden en door een barzeef over crushed ice in een whiskeyglas laten lopen. Top hem af met een klein scheutje Cherry Brandy.

Plaag 7: Een gigantische aardbeving wordt gevolgd door een storm van enorme hagelstenen.

Het is even doorbijten maar dan hebben we het ook wel echt allemaal gehad. Als het goed is komt daarna de verlossing en om die luister bij te zetten zou ik willen voorstellen de hemelse bevrijders te verwelkomen met een Paradise cocktail. Meng 20 ml gin, 20 ml Apricot Brandy en 20 ml jus d’orange met wat ijsblokjes. Even roeren en in een cocktailglas (eerst strainen) serveren. Garneer met een mooi schijfje sinaasappel of citroen.

Motel Misanthropy 3 by Fonkelhorse on Mixcloud

Nu de winter toch echt op ons dak is gevallen en er zelfs al sprake was van sneeuw, is het tijd om onze reis door de nare krochten van de donkere hipstermuziek i.c.m met klassiekere naarheid te vervolgen. Motel Misanthropy 3 dus. Geniet.