tsja de maandag is dan wel voorbij maar die dinsdag die is ook niet voor de poes. Het mag dan een beetje langzaam gaan op de Hawse dezer dagen, maar er zitten wel zeker dingen in de pijplijn, rest assured! Ondertussen zullen verantwoordelijkheden worden  ontweken op het interweb, zoals toen ik vrolijk een 90s dance playlist aanklikte op Utjoep. Het speelde rustig een aantal klassiekers af, tot ik opeens dacht: wat een fijn nummertje is dit, dit ken ik niet. Het was DADALIFE, met dittum:

Hoe gaaf is dat?! Lekker gek met een Bananenman in een supermarkt en een grote Aap joh. Dus verderklikken, want dit is het internet.

Ah kijk; ze zijn al lang en breed beroemd, dus voor de elite muziek gekkies zal het vast niet zo interessant zijn, maar ik zal ze toch even naar voren schuiven op de horse vanwege:

Ontwikkeld voor Vettige Beats – iets dat Fpimp wel zal bekoren. Ook wel mooi is hun filosofie,

About Dada Life

We are Dada Life.

Destroy dance music and have fun. Dont look back in the past. Always go forward. Dont think too much. Always follow the money.

Do the Dada.

NAZI DINO’S!

Het is weer bijna zover! En wat een sprekers dit keer!

Wacht, ik noem er gewoon even een paar: blogheld Rory, oud-klasgenoot Geert Verhoeff van Surfdorp F.A.S.T, VPRO Humorhomo Tim den Besten en goede vriend/collega-muzikant/feestjesgever Laurens Profittlich. Verder natuurlijk nog veel meer geweldige sprekers, maar ik ben even een beetje druk met afstuderen dus kijk zelf maar op de website.

Pecha Kucha Night #11
Dinsdag 17 april 2012
Eten staat klaar om 19:00
Eerste spreker start om 20:30
Entrée: €7,- ,
Reserveren: Voorverkoop vanaf 23 maart via www.pechakuchadenhaag.nl/reserveren, ook kaarten aan de deur beschikbaar.
Locatie: Theater aan het Spui, Spui 187, Den Haag

Toen ik nog een klein Pimpje was, rond 1994 dus zeg tien jaar oud, snuffelde ik wel eens door mijn vader zijn cd collectie. Een collectie vol gekke electronische muziek als Underworld, Kraftwerk, Tricky en Massive Attack. Artiesten waar ik nog veel naar luister. Onlangs herinnerde ik me opeens weer zo’n cd die ik toen wel eens vol onbegrip aanzette: Zebra van de gekke Zwitserse electronica-band Yello.

Nieuwschierig naar mijn smaak van zeventien jaar geleden die plaat dus maar weer eens binnengehaald, en wat blijkt? Het is echt geweldig. Na wat rondneuzen op het internet kwam ik er tot mijn grote vreugde achter dat Yello nog steeds bezig is, en hoe!
Nu is het fraaie aan deze groep dat ze al jaren met de exentrieke multimiljonair/industriele magnaat/professioneel pokerspeler/conceptueel kunstenaar/waanzinnige held Dieter Meier samenwerken. En het feit dat deze man inmiddels de zestig gepasseerd is mag de pret absoluut niet drukken, in tegendeel! In hun latere werk laat Yello zien dat een klassieke stijl absoluut prima samen kan gaan met electronische muziek. Wat is dit verschrikkelijk geniaal. Kijk zelf maar:

Celebrity interviews zijn meestal niet zo interessant. As It Lays stelt de belangrijke vragen en doet dat in stijl!

En zie daar het toeval dat mij tegemoet komt snellen! Om een of andere reden besloot ik namelijk mij afgelopen weekend te gaan wagen aan de Amerikaanse versie van Battle Royale: The Hunger Games. Het was vond ik weer eens tijd voor een uitje naar de bios en dan kun je altijd maar beter naar een film gaan die bedoeld lijkt voor het grote scherm. The Hunger Games dus, en alhoewel ik wel wat bevreesd was voor een soort van Twilight ervaring, zag ik ook dat Woody Harrelson er in zat dus hoe erg kon het allemaal zijn? Helemaal niet zo erg bleek, want het is best een geinige film, maar daarover misschien meer een andere keer.

Terug naar de country namelijk. Het blijkt namelijk dat de film vergezeld wordt door een bijzonder aardige soundtrack.

De 16 nummers zijn zelf niet te horen in de film, behalve een paar in de aftiteling. Ze zijn dan ook meer te zien als begeleiding van de film (of het boek), als een sfeerimpressie. Verschillende grote namen, zowel mainstream als, ahum, “indie”, worden bij elkaar geharkt maar verbazingwekkend genoeg is het eindresultaat een eenheid die behoorlijk goed werkt. Dit is voornamelijk de verdienste van producent T-Bone Burnett, die vaak genoemd wordt als het brein achter de muziek van O Brother Where Art Thou. Maar misschien nog wel belangrijker, hij is ook de producer van die geniale Crazy Heart soundtrack en het album van mijn held Jeff Bridges. Burnett’s regie zorgt er voor dat het geluid, ondanks dat dit een redelijk eclectische mix van stijlen is, toch steeds redelijk “hetzelfde” klinkt: de plaat is echt één geheel die van begin tot eind goed te luisteren is.

Wat er precies te horen is moet iedereen zelf maar even hier bekijken, of nog beter, ga het gewoon meteen even luisteren op Spotify (link). Ik wil er verder nog wel over kwijt dat ik stomverbaasd was dat uitgerekend Maroon 5 en Taylor Swift verdomd fijne nummers neerzetten (guilty pleasures of oprecht goede muziek?) en dat ondanks dat Skinny Love reeds is platgedraaid Birdy me met haar Just a Game toch weer kippenvel weet te geven (wat een stem!). En verder zijn op zichzelf vervelende nummers, zoals The Ruler and the Killer van Kid Cudi, in de context van de andere nummers met folky banjo’s juist een middel om de thematiek van de dystopische toekomst te benadrukken.

En juist dit thema wat er zo duidelijk doorheen schemert is voor mij zo aantrekkelijk. Als ik mijn ogen sluit zie ik niet zozeer the Hunger Games, maar ik eerder Firefly of Fallout: New Vegas of een andere post-apocalyptische setting. Niet echt voer voor contemplatie wellicht, maar so what, stop er nog een lekkere dosis voorjaarszon bij en je maakt van mij een gelukkig man!

Ooit was er eens een computerspel dat wel goed was. Fallout, heette dat computerspel. De speler werd losgelaten in een grote post apocalyptische wereld die qua design en vibe het midden hield tussen westerns en jaren 50 science fiction pulp. Prostitutie, racisme, moordlustige bendes, enge mutanten, alles wat je na een fijne apocalypse kan verwachten zat er in. Daarnaast was het het eerste spel dat ik speelde waar je echt de vrijheid had om te doen waar je zin in had, en waar alles wat je deed ook nog grote consequenties had. De soundtrack van Mark Morgan was daarbij ook werkelijk legendarisch. Recentelijk kwamen de jongens van Bethesda de boel verneuken met Fallout 3, maar uiteindelijk gaat er niks boven het originele spel. Opa vertelt.

De originele Fallout was eigenlijk een soort spirituele opvolger van het spel Wasteland, uitgegeven in 1988 en één van de 25 meest invloedrijke videogames in de geschiedenis, aldus IGN. De makers van Fallout hadden het plan om een direct vervolg te maken, maar kregen de rechten niet.

De originele Fallout. Word helemaal warm van binnen.

MAAR NU! Het originele team van Fallout én Wasteland (en dus ook Baldurs Gate, Planescape Torment etc.) heeft een Kickstarter project opgezet om nu toch eindelijk dat directe vervolg op Wasteland te kunnen maken. En ze hebben al meer dan 1,5 miljoen dollar binnen! Alle oude rotten doen mee en Mark Morgan zal de muziek verzorgen.
Dit is echt heel goed nieuws voor alle fans van (post apocalyptische) RPG’s of gewoon kneitergoede games in het algemeen. Door dit project via private wijze te financieren, is het team niet afhankelijk van laffe uitgevers die altijd alles verpesten omdat ze geen risico’s durven te nemen en alleen voor het winstoogmerk gaan. Kortom, volledige artistieke vrijheid fuck yeah.

Werkelijk geniaal filmpje, dat even heel pijnlijk duidelijk maakt hoe kut de gamesindustrie is op het moment.

Wasteland 2 gaat er dus sowieso komen, maar hoe meer geld, hoe meer tijd en middelen het team heeft om het spel nog beter te maken. Dus als jij je ook vaak met pijn en ellende door de eenheidsworst waar veel hedendaagse games uit bestaan worstelt en in het verleden hebt genoten van Fallout en andere Black Isle of Troika games, kan ik je heel erg aanraden even vijftien dollar bij te dragen. Je krijgt er een drm-vrije download van het spel voor terug (wat uiteindelijk waarschijnlijk voor full price over de toonbank gaat) en je laat zien dat er nog steeds een grote behoefte is aan gewaagde games waar verhaal en sfeer belangrijker zijn dan shiny graphics en hersenloos spektakel. Bovendien voelt het gewoon echt onwijs goed om te weten dat je als consument direct hebt bijgedragen aan de realisatie van een game. Go Kickstarter!

Ik denk dat ik nog nooit in m’n leven zo’n zin heb gehad in een game als in Wasteland 2. KAN WEL JANKE!

Mijn zin in deze film doet bijna fysiek pijn. Will Ferell in een volledig Spaans gesproken parodie op Spaanse telenovelas (oftewel soaps). En niks geen dubbing, deze baas heeft gewoon even Spaans leren praten voor deze film. Overigens spelen die chulo uit Six Feet Under en Nick Offerman a.k.a RON FUCKING SWANSON ook in deze kaskraker. Nog niet helemaal overtuigd? Kijk dan gauw even naar de volgende trailers en de clip ‘Yo No Se’ uit de soundtrack. Een review volgt zo snel mogelijk!

WAT DE FUCK GEBEURT HIER ALLEMAAL?!?!