Terwijl de winter zijn laatste stuiptrekkingen maakt alsvorens plaats te maken voor die heerlijke lente word ik toch nog enigszins bevangen door een soort van melancholisch afscheid van de donkere dagen. Die dagen die achteraf, nu het weer lekker licht is ‘s avonds, toch niet zo erg lijken. En wat is beter om deze stemming te voeden dan een fijn potje contemplatieve country-folk?
En zie daar het toeval dat mij tegemoet komt snellen! Om een of andere reden besloot ik namelijk mij afgelopen weekend te gaan wagen aan de Amerikaanse versie van Battle Royale: The Hunger Games. Het was vond ik weer eens tijd voor een uitje naar de bios en dan kun je altijd maar beter naar een film gaan die bedoeld lijkt voor het grote scherm. The Hunger Games dus, en alhoewel ik wel wat bevreesd was voor een soort van Twilight ervaring, zag ik ook dat Woody Harrelson er in zat dus hoe erg kon het allemaal zijn? Helemaal niet zo erg bleek, want het is best een geinige film, maar daarover misschien meer een andere keer.
Terug naar de country namelijk. Het blijkt namelijk dat de film vergezeld wordt door een bijzonder aardige soundtrack.
